Ramazani dhe pastërtia e zemrave dhe gjuhëve

June 20, 2014   ·   By   ·   No Comments   ·   Posted in Agjerim, Artikujt, Fikh

Ramazani i bekuar është një shans i artë dhe një dhuratë prej Allahut që zemrat dhe gjuhët të shpëtojnë nga sëmundjet dhe urrejtjet me të gjitha llojet e tyre. Nuk është qëllimi i agjërimit që të përmbahesh nga ushqimi dhe pirja, ndërkohë që zemra jote të ushqehet me mëri, zili dhe urrejtje ndaj robërve të Allahut, apo që gjuha jote të ushqehet me përgojim, bartje fjalësh, mashtrim, rrena dhe sharje e fyerje. Ai që është kështu nuk përfiton asgjë nga agjërimi i tij përveç urisë dhe etjes. Në një hadith lexojmë: “Ka agjërues që hisja e tij prej agjërimit është vetëm uria dhe etja. Ka namazfalës që hisja e tij prej namazit të natës është vetëm pagjumësia.” Përcjellë Ahmedi nga Ebu Hurejre radijAllahu anhu nga Profeti sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Andaj, shfrytëzoje këtë muaj të mirësisë për përmirësim të zemrës dhe për ruajtje të gjuhës. Allahu ta mundësoftë arritjen e këtij muaji dhe arritjen e kënaqësisë së Tij në të!

 

Shejh AbduRrezzak El-Bedr (Allahu e ruajttë)

www.al-badr.net

Përktheu: Petrit Perçuku

Përgatitja për Ramazan

June 20, 2014   ·   By   ·   No Comments   ·   Posted in Agjerim, Artikujt, Fikh

Nga Xhabir bin Abdullah radijAllahu anhu përcillet të ketë thënë: “Kur të agjërosh, le të agjëroj se bashku me ty dëgjimi yt, shikimi yt dhe gjuha jote nga gënjeshtrat e mëkatet. Mos i bëj dëm shërbëtorit dhe gjatë agjërimit cilësohu me vetëpërmbajtje e qetësi. Mos i bëj të ngjashme ditët e agjërimit tënd me ditët e tjera të vitit.” (El-Musannef i ibën Ebi Shejbes, nr. 8973)

Ky është një pasqyrim i shkëlqyer sesi duhet të jetë përgatitja për Ramazan. Kjo sepse agjërimi është ligjësuar për t’i gdhendur shpirtrat, për t’i pastruar zemrat, për ta realizuar devotshmërinë, për t’u larguar nga mëkatet, për t’i përmirësuar zemrat, gjuhët dhe gjymtyrët. Andaj, sa gjë e bukur është që ai, të cilit i është afruar ky muaj, të përgatitet si është më së miri, në mënyrë që të përfitoj prej të mirave të tij.

 

Shejh AbduRrezzak El-Bedr (Allahu e ruajttë)

www.al-badr.net

Përktheu: Petrit Perçuku

Muaji Ramazan

June 20, 2014   ·   By   ·   No Comments   ·   Posted in Agjerim, Artikujt, Fikh

Shejh Dr. Ibrahim bin Amir Er-Ruhajlij (Allahu e ruajt)

www.al-rehaili.net

Çdo lavdërim dhe falënderim i përket Allahut. Salatet dhe selamet i dërgojmë për robin dhe të Dërguarin e tij, Muhamedin, për familjen dhe mbarë shokët e tij.

Më tej:

Së pari: Të njohurit me muajin:

Ramazani është muaji i nëntë arab. Emri i tij është marr nga er-remedu, që ka kuptimin e nxehtësisë së madhe. Janë disa mendime lidhur me emërtimin e Ramazanit me këtë emër:

- Është thënë se, kur arabët i bartën muajt nga gjuha e lashtë, i quajtën ata sipas stinëve në të cilat qëlluan. Kështu, ky muaj ra në ditët e nxehtësisë së madhe. (El-Muhassis, 2/405).

- Është quajtur me këtë emër për shkak të nxehtësisë brenda agjëruesit.

- Është quajtur asisoj për shkak se ai i djeg mëkatet. (El-Furu’ i, ibën Muflih, 3/3).

Së dyti: Veprat e ligjësuara gjatë tij:

Ky muaj është ndër muajt madhështorë dhe gjatë tij ligjësohen adhurime të shumta, si:

- Agjërimi i tij, që njëkohësisht konsiderohet si njëri ndër obligimet dhe shtyllat e fesë islame. I Lartësuari thotë: Muaji Ramazan është ai, në të cilin ka zbritur Kurani, që është udhërrëfyes për njerëzit, plot me shenja të qarta për rrugën e drejtë dhe dallues (i së mirës nga e keqja). Pra, kushdo nga ju që dëshmon këtë muaj, le të agjërojë!” (El-Bekare, 185).

Dëshmi nga Suneti kemi hadithin e ibën Umerit (radijAllahu anhuma) i cili tha: “I Dërguari i Allahut (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) ka thënë: “Islami qëndron mbi pesë (shtylla): dëshminë la ilahe il-lAllah dhe Muhamedun resulullah, kryerjen e namazit, dhënien e zekatit, haxhin dhe agjërimin e Ramazanit”. (Përcjellë nga Buhariu, 1/11 dhe Muslimi, 1/45).

- Falja gjatë netëve të tij, siç aludojnë për këtë hadithet, ndër të cilat është hadithi i Ebu Hurejres (radijAllahu anhu), ku përmendet se i Dërguari i Allahut (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) ka thënë: Ai që fal namazin e natës gjatë Ramazanit me besim dhe shpresë për shpërblim (nga Allahu), i falen gjynahet që ka bërë.” (Buhariu, 1/16 dhe Muslimi, 1/523).

Ndërkaq, në një hadith tjetër qëndron: “Kush falet pas imamit derisa ai të largohet, (atij njeriu) i shkruhet se është falë gjatë natës.” (Tirmidhiu, 3/160).

Esh-Sheukanij shënon: “Ky hadith aludon për vlerën e namazit të natës gjatë Ramazanit dhe për atë se ai është një sunet i fortë. Po ashtu, përmes tij është argumentuar se pëlqehet falja e namazit të teravive, ngaqë me namazin e përmendur në të kihen për qëllim teravitë.

Neveviu thotë: “Të gjithë dijetarët e pëlqyen faljen e namazit gjatë netëve të Ramazanit, mirëpo patën mospajtime lidhur me atë se, a është më mirë falja e tyre vetë në shtëpi, apo së bashku me xhemat në xhami? Shafiu dhe pjesa dërrmuese e pasuesve të tij, pastaj Ebu Hanife, Ahmedi, disa nga Malikitë dhe të tjerë, thanë se, më mirë është të falen me xhemat, siç bëri Umeri (radijAllahu anhu) dhe sahabët  e tjerë dhe vazhduan në këtë myslimanët sot e kësaj dite. Kjo ngaqë falja e tyre është prej riteve të dukshme dhe i ngjason namazit të Bajramit. Ndërkaq Et-Tahauij u zgjerua paksa tepër kur tha se: “Falja e teravive së bashku me xhemat është farz kifaje.” (Nejlul-Eutar, 3/62).

- Itikafi, i cili ligjësohet gjatë këtij muaji, siç përcillet nga Aisha (radijAllahu anha) të ketë thënë: “Profeti (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) hynte në itikaf në dhjetëditëshin e fundit të Ramazanit, derisa i erdhi vdekja. Pastaj kështu vepruan gratë e tij.” (Buhariu, 3/48 dhe Muslimi, 2/831). Itikafi gjatë këtyre ditëve është bërë për shkak të vlerës së tyre dhe kërkimit të natës së Kadrit.

- Dorëdhënia, shpenzimi i pasurisë dhe bamirësia ndaj myslimanëve, duke e marr si shembull Profetin (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem), të cilit gjatë Ramazanit i shtohej bujaria e zemërgjerësia, kështu që ishte më dobiprurës sesa era mbarësuese. Bujaria e tij përfshinte të gjitha llojet e saj, si: dhënien e dijes dhe të pasurisë, pastaj sakrifikimin e vetes për hir të Allahut, duke shfaqur fenë e Tij, duke i udhëzuar njerëzit dhe duke u sjellë dobi atyre.

Nga ibën Abbasi (radijAllahu anhuma) përcillet të ketë thënë:“Pejgamberi (sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem) ishte njeriu më bujar e më dorëlirë, e kjo më së shumti i shfaqej në Ramazan.” (Buhariu, 1/8 dhe Muslimi, 4/1803).

- Shpeshtimi i leximit të Kuranit, po ashtu, duke ndjekë shembullin e Profetit (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem), i cili i kushtonte vëmendje të madhe Kuranit gjatë Ramazanit dhe e mësonte atë së bashku me Xhibrilin  për çdo natë. Në dy Sahih-ët shënohet thënia e ibën Abbasit: “Pejgamberi (sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem) ishte njeriu më bujar e më dorëlirë, e kjo më së shumti i shfaqej në Ramazan kur e takonte Xhibrili. Xhibrili e takonte atë në çdo natë të Ramazanit dhe së bashku e mësonin Kuranin. Pas kësaj, i Dërguari i Allahut ishte më dobiprurës sesa era mbarësuese.” (Buhariu, 1/8 dhe Muslimi, 4/1803).

Ky hadith dëshmon se pëlqehet leximi i Kuranit dhe mësimi i tij gjatë Ramazanit, dhe atë gjatë natës. Kjo ngaqë natën ndërpriten të gjitha angazhimet, forcohen ambiciet dhe zemra e gjuha bashkëpunojnë për meditimin rreth tij. Ashtu siç thotë i Lartësuari: “Natyrisht, adhurimi natën vepron më fuqishëm dhe fjala është më shprehëse.” (El-Muzzemmil, 6).

Selefët e shpeshtonin leximin e Kuranit gjatë këtij muaji, ku disa nga ta e përfundonin leximin e tij për tri net, disa për shtatë dhe disa për dhjetë. Katade gjithmonë e përfundonte leximin  e tij për shtatë ditë, ndërkaq në Ramazan (e përfundonte) çdo të tretën natë. E, kur vinin dhjetë ditët e fundit të tij, ai e përfundonte leximin e Kuranit për çdo natë.

Tregohet se kur hynte Ramazani, Ez-Zuhrij thoshte: “Ky është muaj i leximit të Kuranit dhe i dhënies së ushqimit.”

Ibën Abdul-Hakem thotë: “Kur hynte Ramazani, Maliku i ndërpriste ligjëratat e hadithit dhe ndejat me dijetarë, dhe jepej pas leximit të Kuranit nga mus’hafi.”

AbduRrezzaku tha: “Kur hynte Ramazani, Sufjan Eth-Theuri i linte të gjitha adhurimet dhe jepej pas leximit të Kuranit.”

Profeti (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) thotë: “Agjërimi dhe Kurani do të ndërmjetësojnë për robin Ditën e Gjykimit. Agjërimi thotë: ‘O Zot im! E kam penguar nga ushqimi, pirja dhe epshi, andaj më ndërmjetëso për të!’ Ndërsa Kurani thotë: ‘O Zot im! E kam penguar nga gjumi gjatë natës, andaj më ndërmjetëso për të!’. Pejgamberi (sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem) tha: “Dhe do të ndërmjetësojnë”. (Ahmedi në Musned, 11/199 dhe Hakimi në El-Mustedrek, 1/740).

- Kërkimi i natës së Kadrit:

Kërkimi i kësaj nate madhështore dhe shpërblimit të madh që gjendet në të, siç tregoi Allahu për këtë në librin e Tij: “Ne e kemi zbritur (Kuranin) në Natën e Kadrit. E kush mund të ta shpjegojë ty se ç’është nata e Kadrit. Nata e Kadrit është më e mirë se njëmijë muaj.” (El-Kadr, 1-3)

Taberiu, pasi që përmendi mospajtimet e dijetarëve lidhur me atë se, çfarë kuptimi ka mirësia e natës së Kadrit karshi njëmijë muajve, tha: “Mendimi më i përafërt me këtë, sipas asaj që dukshëm aludon Kurani, është thënia se, veprimi gjatë natës së Kadrit është më i mirë sesa veprimi në njëmijë muaj të tjerë, në të cilët nuk është kjo natë. Ndërsa, sa u përket mendimeve tjera, ato janë pretendime boshe, për të cilat nuk aludon asnjë haber i përcjellë, as mendja dhe as që gjenden brenda Kuranit.” (Tefsir Et-Taberij, 24/533).

Ndër adhurimet që ligjësohen gjatë kësaj nate janë: namazi i natës, përkushtimi në kryerjen e veprave të mira gjatë saj, duke ia bashkangjitur kthimin tek Allahu me lutje, përgjërimin e Tij dhe kërkimin e të mirave të kësaj dhe botës tjetër. E në veçanti, bërja e lutjes, për të cilën na orientoi Profeti (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem), siç përmendet në hadithin e Aishes (radijAllahu anha), e cila thotë: “Thash: “O i Dërguar i Allahut, sikur ta dija se cila natë është nata e Kadrit, çfarë do të duhej të thosha gjatë saj?” Ai më tha: “Thuaj: “O Allah, vërtet që Ti je Falës dhe e do faljen, andaj më fal mua!” (Tirmidhiu, 5/534 dhe ibën Maxheh, 2/1265).

Disa dispozita lidhur me agjërimin e Ramazanit:

Ngrënia e syfyrit dhe pëlqimi i vonimit të tij:

Është e pëlqyeshme për agjëruesin të hajë syfyr, për shkak të fjalës së Profetit (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem): “Hani syfyr, sepse në të ka bereqet!” (Buhariu, 3/29 dhe Muslimi, 2/770).

Po ashtu, përcillet prej tij (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) të ketë thënë: “Dallimi mes agjërimit tonë dhe atij të ithtarëve të Librit është në ngrënien e syfyrit.” (Tirmidhiu, 3/80)

Syfyri nënkupton ngrënien dhe pirjen në pjesën e fundit të natës, me qëllim të agjërimit të ditës së nesërme.

Është më mirë që ai të shtyhet deri në pjesën e fundit të natës, për shkak të fjalës së të Dërguarit të Allahut (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem): “Ummeti im do jetë mirë, për aq kohë sa e shpejtojnë iftarin dhe e vonojnë syfyrin.” (Ahmedi në Musned, 35/241). Koha e syfyrit fillon nga gjysma e fundit e natës dhe mbaron me hyrjen e kohës së sabahut. Kjo për shkak të fjalëve të Zejd bin Thabit (radijAllahu anhu): “Hëngrëm syfyr me Profetin (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem), pastaj ai u ngrit të falte namazin.” (Zejdi u pyet): “Sa kishte ndërmjet ezanit dhe syfyrit?” Tha: “Aq sa lexohen pesëdhjetë ajete”. (Buhariu, 3/29 dhe Muslimi 2/771).

Shpejtimi i iftarit:

Nga Ebu Hurejre (radijAllahu anhu) përcillet se Profeti (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) kishte thënë: “Feja Islame do të jetë triumfuese për aq kohë sa njerëzit (myslimanët) e shpejtojnë iftarin, sepse çifutët dhe të krishterët e vonojnë atë.” (Ebu Daudi, 2/305. Albani tha: hadithi është hasen).

Iftari është mirë të bëhet me hurma të njoma (rutab – ende të papjekura mirë), apo me hurma (temr – të pjekura), apo me ujë. Mirëpo më së miri është të bëhet me hurma të njoma, e nëse nuk gjenden, atëherë me hurma, e nëse edhe këto nuk janë në dispozicion, atëherë me ujë. Është e pëlqyeshme që numri i tyre të jetë tek: tri, pesë apo shtatë. Enes bin Maliku (radijAllahu anhu) tregon: “I Dërguari i Allahut para se të falej bënte iftar me rutab, e nëse nuk gjente, atëherë me temr, e nëse nuk gjente, atëherë i pinte disa gllënjka ujë.” (Ebu Daudi, 2/306 dhe Tirmidhiu, 3/70).

Së treti: Bidatet dhe veprat e shëmtuara të shpikura gjatë tij:

1. Leximi i Kuranit së bashku (me xhemat) nëpër xhamia.  Kjo duke u mbledhur me qëllim të leximit të tij së bashku. Leximi në këtë formë është bidat i shpikur që nuk njihet nga suneti apo nga udhëzimi i selefëve. Mirëpo, kjo ndryshon nga tubimi i njerëzve rreth ndonjë hoxhe me qëllim të mësimit të Kuranit dhe përmirësimit të leximit të tij. Këtu njëri nga nxënësit lexon, pastaj hoxha ia përmirëson leximin; s’ka gjë të keqe në këtë, përkundrazi kjo është vepër e mirë dhe është prej mësimit të Kuranit.

2. Kremtimi i natës së Kadrit në natën e njëzeteshtatë të këtij muaji, duke e veçuar me faljen e namazit të njohur si namazi i Kadrit. Ky namaz i ka dy rekate, të cilat falen me xhemat pas taravive, pastaj në fund të natës falen njëqind rekate të plota. Prej dukurive të shpikura në këtë natë është ndezja e dritave dhe varja e tyre nëpër xhamia me qëllim të dallimit të kësaj nate. Ky është një bidat i shëmtuar për të cilin nuk aludon asnjë argument, mirëpo disa njerëz e bënë të mirë atë me mendjet e tyre.

Ajo çfarë ligjësohet gjatë kësaj nate është përkushtimi në kryerjen e veprave të mira, ku më e rëndësishmja ndër to është falja e namazit të natës. Për këtë arsye, Profeti (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) e kërkonte natën e Kadrit në dhjetëditëshin e fundit dhe përpiqej gjatë tyre më shumë sesa netëve tjera. Nga Aisha (radijAllahu anha) përcillet të ketë thënë: “Kur hynin dhjetë ditët e fundit, i Dërguari i Allahut e kalonte tërë natën duke u falur e lutur, e zgjonte familjen e tij dhe përpiqej shumë në adhurim.”  (Muslimi, 2/832).

Përktheu: Petrit Perçuku

Kompensimi i agjërimit të lënë pa arsye

June 9, 2014   ·   By   ·   No Comments   ·   Posted in Agjerim, Fetua, Fikh

Shejh Muhamed bin Salih El-Uthejmin (Allahu e mëshiroftë)

http://www.ibnothaimeen.com/all/noor/article_1746.shtml

Pyetje: Para pesë viteve nuk i kam agjëruar tri ditë të Ramazanit dhe më pas nuk i kam kompensuar. Me çfarë detyrohem tani?

Përgjigje: Nëse mosagjërimi yt ishte për shkak të ndonjë arsyeje si, sëmundja, apo udhëtimi, apo mosdija rreth domosdoshmërisë së agjërimit, apo arsye tjera fetare të kësaj natyre, atëherë kompensoi tani, ngaqë Allahu i Lartësuar thotë: “Sa i përket atij që është i sëmurë ose gjendet në udhëtim e sipër (le të agjërojë më vonë) aq ditë sa nuk i ka agjëruar.” (El-Bekare, 185). Mirëpo, nëse i ke lënë pa ndonjë arsye dhe qëllimisht, atëherë kompensimi i tyre nuk të bën dobi, ngaqë ti (me këtë) e kundërshton Allahun e Patëmetë e të Lartësuar dhe e nxjerrë urdhrin nga kufijtë e tij fetar. Së këtejmi, ti vepron një vepër të cilën nuk e ka urdhëruar Allahu dhe as i Dërguari i Tij. Është saktësuar se Profeti sal-lAllahu alejhi ue sel-lem ka thënë: “Kush vepron diçka që s’është në përputhje me çështjen (fenë) tonë, ajo vepër nuk do t’i pranohet”. Andaj, ti duhet të pendohesh te Allahu, të përmirësosh veprat e tua dhe të jepesh pas adhurimeve.

Përktheu: Petrit Perçuku

Vonimi i kompensimit të agjërimit pa ndonjë arsye

June 9, 2014   ·   By   ·   No Comments   ·   Posted in Agjerim, Fetua, Fikh

Shejh AbdulAziz bin Baz (Allahu e mëshiroftë)

http://binbaz.org.sa/mat/563

 

Pyetje: Afërsisht para pesë viteve gjatë muajit Ramazan u preka nga një sëmundje e rëndë dhe nuk kisha mundësi ta agjëroja atë. Deri në këto ditë ende nuk e kam agjëruar atë muaj. Andaj, a më lejohet që tani t’i kompensojë ditët që më kanë ikur dhe a kam mëkat në atë që kam vepruar?

Përgjigje: Ti duhet të kthehesh me pendesë tek Allahu i Patëmetë për këtë vonim të tepruar. Detyrë e jotja ishte t’i agjëroje ditët në të cilat e ke prishur agjërimin, para se të vinte Ramazani i radhës. Së bashku me pendimin ti duhet të ushqesh nga një të varfër për çdo ditë të lënë me gjysmë sa’ prej ushqimit kryesor të vendit ku jeton, qoftë hurme, apo oriz, apo diçka tjetër. Pesha e këtij ushqimi është afërisht një kilogram e gjysmë dhe i tëri i jepet disa të varfërve, apo vetëm njërit prej tyre. E lusim Allahun që ta pranojë pendimin tënd dhe të na fal ne dhe juve.

Përktheu: Petrit Perçuku

Burrëria

June 4, 2014   ·   By   ·   No Comments   ·   Posted in Artikujt, Tezkije - Pastrimi i zemrës dhe shpirtit

Pa dyshim se, falja e namazit me xhemat në shtëpitë e Allahut dhe xhamitë e muslimanëve, ashtu siç ka urdhëruar Zoti i botëve dhe i Dërguari i Tij fisnik sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, është një rit madhështor i fesë Islame dhe një shenjë prej shenjave të burrërisë. Po, ajo është një shenjë madhështore e burrërisë, ashtu siç e ka sqaruar Zoti i botëve kur thotë: “Në xhamitë, që Allahu ka urdhëruar të ngrihen e të përmendet aty emri i Tij, Atë e lavdërojnë në mëngjes dhe mbrëmje, burra…” Kështu tha Zoti i botëve: “Burra, të cilët shitblerja nuk i pengon për të përmendur Allahun dhe për ta falur namazin…” (Nur, 36-37)

Ku e kanë këtë burrëri ata të cilët nuk e falin namazin me xhemat apo që e ulin vlerën dhe pozitën e tij?!

 

Shejh Abdurrezzak El-Bedr (Allahu e ruajttë)

www.al-badr.net

Përktheu: Petrit Perçuku

Mësim

June 4, 2014   ·   By   ·   No Comments   ·   Posted in Artikujt, Tezkije - Pastrimi i zemrës dhe shpirtit

Në një fshat të vogël që ndodhet në anën lindore të Medines, hasa në një litar që zgjatej nga njëra shtëpi e tij e gjer tek dera e xhamisë. I pyeta banorët e fshatit për këtë dhe më thanë se, kjo është shtëpia e një njeriu të thyer në moshë e të verbër, i cili nuk ka askënd që ta çoj deri në xhami. Kësisoj, ai mbahet në këtë litar, sa herë që shkon në xhami dhe kthehet prej saj në shtëpi, dhe atë për çdo namaz.

Eh, si është gjendja me të rinjtë, që gëzojnë shëndet, fuqi dhe sy?

Shejh Abdurrezzak El-Bedr (Allahu e ruajttë)

www.al-badr.net

Përktheu: Petrit Perçuku

Dobësia e zemrave

June 4, 2014   ·   By   ·   No Comments   ·   Posted in Artikujt, Tezkije - Pastrimi i zemrës dhe shpirtit

Në mesin e njerëzve ka të atillë që, për shkak të fuqisë së trupit të tyre mund të ngritin pesha të mëdha, mirëpo, për shkak të dobësisë në fe, nuk mund të ngritin mbulojën e lehtë për t’u çuar në namazin e sabahut.

Ndërmjet tyre ka edhe të atillë që mund të kalojnë një distancë të gjatë duke vrapuar, mirëpo nuk munden të kalojnë një distancë të shkurtër duke ecur deri në xhami, në shtëpinë e Allahut.

A nuk e shihni sa e dëmshme është ligështia dhe dobësia e zemrave?

Shejh Abdurrezzak El-Bedr (Allahu e ruajttë)

www.al-badr.net

Përktheu: Petrit Perçuku

Muaji Shaban

May 31, 2014   ·   By   ·   No Comments   ·   Posted in Akide, Artikujt

Shejh Dr. Ibrahim bin Amir Er-Ruhajlij (Allahu e ruajt)

www.al-rehaili.net

Çdo lavdërim dhe falënderim i përket Allahut. Salatet dhe selamet i dërgojmë për robin dhe të Dërguarin e Tij, Muhamedin, për familjen dhe mbarë shokët e tij.

Më tej:

Së pari: Të njohurit me muajin:

Në aspektin gjuhësor emri Shaban është marr nga she’abe që ka kuptimin e shpërndarjes apo të shfaqjes. Kjo ngaqë arabët gjatë këtij muaji shpërndaheshin gjithandej në kërkim të ujit e të kryerjes së inkursioneve, apo ngaqë ky muaj shfaqet mes dy muajve të tjerë: Rexheb dhe Ramazan.

Muaji Shaban renditet si i teti në mesin e muajve arab dhe vendin e ka mes muajit Rexheb e Ramazan. Profeti (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) tha: “Ai është një muaj midis Rexhebit dhe Ramazanit dhe ndaj tij njerëzit tregohen të pakujdesshëm…” (Përcjellë nga imam Ahmedi, 36/85 nr. 21745 dhe nga Nesaiu, 4/171. Verifikuesit e “Musnedit” e shpallën zinxhirin e tij si të mirë).

Së dyti: Veprat e ligjësuara gjatë tij:

Shpeshtimi i agjërimit:

Është saktësuar në sunet se Profeti (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) shpeshtonte agjërimin gjatë këtij muaji dhe e agjëronte pjesën më të madhe të tij. Buhariu dhe Muslimi përcjellin nga Aisha (radijAllahu anha) të ketë thënë: “Nganjëherë i Dërguari i Allahut agjëronte aq shumë sa që thoshim: “Nuk do ta ndërpresë agjërimin”. Dhe nganjëherë nuk agjëronte për një kohë të gjatë, derisa thoshim: “S’ka për të agjëruar”. Unë kurrë nuk e kam parë atë të ketë plotësuar agjërimin e ndonjë muaji, përveç muajit Ramazan, dhe kurrë nuk e kam parë të agjëronte më shumë sesa në muajin Shaban.” (Buhariu, 1969 dhe Muslimi, 1156).

Ndërsa në një version tjetër që përcillet nga ajo qëndron: “Nuk e kam parë të agjëronte në ndonjë muaj më shumë sesa në muajin Shaban. Ai e agjëronte muajin Shaban të tërin; ai e agjëronte muajin Shaban, përveç një pjesë të vogël të tij.” (Muslimi 1156).

Tirmidhiu përcjellë thënien e ibën Mubarekut: “Në gjuhën e arabëve lejohet të thuhet: “E agjëroi tërë muajin” kur njeriu e agjëron pjesën më të madhe të tij.” Tirmidhiu, më tutje, tha: “Ibën Mubareku kishte mendimin se të dyja hadithet janë në përputhje me njëri-tjetrin.” (Sunen Et-Tirmidhij, 3/105).

Neveviu shënon: “Në thënien e saj: “Ai e agjëronte muajin Shaban të tërin; ai e agjëronte muajin Shaban, përveç një pjesë të vogël të tij”, pjesa e dytë e shpjegon të parën, dhe njëkohësisht sqaron se me “të tërin” kishte për qëllim pjesën më të madhe të tij.” (Sherh Sahih Muslim, 8/37). Këtë mendim e ndanë edhe ibën Haxheri (Fet’hul-Bari, 4/214-215).

Për këto dy citate të hadithit ka edhe mendime tjera, mirëpo ky është më i sakti ndër to, e Allahu e di më mirë.

Hadithet aludojnë për veçimin e këtij muaji me shpeshtim të agjërimit, mirëpo jo edhe të muajve të tjerë; andaj, kjo tregon për vlerën që e ka agjërimi i shpeshtë gjatë tij ndaj agjërimit të muajve të tjerë të vitit.

Ibën Rexhebi (Allahu e mëshiroftë) shkruan: “Agjërimi i muajit Shaban është më i mirë sesa agjërimi i muajve të shenjtë. Vepra e vullnetshme më e mirë është ajo që kryhet afër me muajin Ramazan, qoftë para apo pas tij. Kështu, pozita e agjërimit të tij (Shabanit) është e njëjtë me pozitën e suneteve të rregullta (reuatib) që e kanë karshi farzeve, qofshin ato (sunetet) para apo pas tyre. Njëkohësisht, ato janë edhe plotësuese të lëshimeve të bëra gjatë tyre (farzeve). Kështu është edhe me agjërimin para dhe pas muajit Ramazan; pra, ashtu siç sunetet e rregullta janë më të mira se nafilet (namazet e vullnetshme) e pakufizueshme, po ashtu edhe agjërimi para dhe pas muajit Ramazan është më i mirë sesa agjërimi i ditëve që janë më larg tij.” (Letaiful-Me’arif, fq. 129).

Them (shejh Ibrahimi): “E njëjtë me atë çfarë përmendi (Allahu e mëshiroftë) se, agjërimi i muajit Shaban ka pozitën e sunetit të përparmë të Ramazanit, është agjërimi i gjashtë ditëve të Sheualit; kështu agjërimi i tyre ka pozitën e sunetit të mëpasshëm të tij. Nëpërmjet kësaj del në pah urtësia e Ligjvënësit kur bëri të ligjshëm agjërimin e muajve Shaban dhe Sheual, dhe kur bëri që ata të jenë në pozitën e suneteve të përparme dhe mëpasshme karshi agjërimit të obligueshëm të Ramazanit, ashtu siç namazet e obligueshme kanë sunete të përparme dhe të mëpasshme të llojit të tyre.

Dijetarët nuk janë të një mendjeje lidhur me urtësinë e veçimit të muajit Shaban me shpeshtim të agjërimit, dhe kjo ndodhi si rrjedhojë e versioneve të ndryshme të përcjella rreth kësaj meseleje. Ndërkohë që versioni më i saktë është ai që e përcjellë imam Ahmedi nga Usame bin Zejd, i cili kishte thënë: “O i Dërguar i Allahut! Nuk të kam parë të agjërosh më shumë në ndonjë muaj sesa në muajin Shaban.” Ai tha: “Ai është një muaj midis Rexhebit dhe Ramazanit dhe ndaj tij njerëzit tregohen të pakujdesshëm. Gjatë tij veprat ngrihen tek Zoti i botëve, andaj kam dëshirë që veprat e mia të ngrihen duke qenë agjërueshëm.” (Përcjellë nga imam Ahmedi, 36/85 nr. 21745 dhe nga Nesaiu, 4/171. Verifikuesit e “Musnedit” e shpallën zinxhirin e tij si të mirë).

Së treti: Bidatet e shpikura gjatë tij:

1. Shpikja e namazit elfije; ai është një namaz i shpikur që falet në natën e gjysmës së muajit Shaban, dhe i ka njëqind rekate, të cilat falen bashkërisht (me xhemat). Në secilin rekat imami lexon suren El-Ihlas dhjetë herë, e, nëse do, mundet të falë dhjetë rekate dhe në secilin prej tyre, pas leximit të fatihas, të lexojë suren El-Ihlas njëqind herë. Ky është një bidat i shëmtuar.

Hoxha i Islamit, ibën Tejmije thotë: “Sa i përket hadithit që i vishet Profetit lidhur me këtë namaz të quajtur elfije, ai është një rrenë e trilluar, dhe atë sipas vendimit unanim të dijetarëve të hadithit.” (Iktidaus-siratil-mustekim, 2/146).

Ibën El-Kajjim në veprën e tij “El-Menarul-Munif”, fq. 99, shkruan: “Është për t’u habitur me atë që ka nuhatur aromën e dijes rreth suneteve, sesi mashtrohet me këto fjalë të përçarta dhe e falë këtë namaz?!”

 2. Veçimi i natës së gjysmës së këtij muaji me namaz dhe i ditës së saj me agjërim, për shkak të hadithit: “Kur të vijë nata e gjysmës së muajit Shaban, faluni në të, ndërkaq ditën e saj agjërojeni.” Ky hadith është i pabazë dhe veprat duhet të jenë të mbështetura vetëm në hadithe të saktësuara. Kështu, (përmes kësaj që u përmend), doli në shesh se, veçimi i natës së gjysmës së muajit Shaban me adhurim është gjë e shpikur. Ndërsa sa i përket agjërimit të ditës së pesëmbëdhjetë, nëse bëhet më ketë qëllim (të veçimit të saj), ai po ashtu është bidat. Por, nëse agjëron për shkak të ditëve të bardha, duke ia bashkangjitur edhe dy ditë përpara, atëherë kjo është sunet, për të cilin aludojnë hadithet e sakta. Mirëpo duhet të dihet se, agjërimi i ditëve të bardha nuk është i veçantë vetëm për muajin Shaban, porse agjërimi i këtyre ditëve është i ligjshëm në çdo muaj.

3. Falja e gjashtë rekateve në natën e gjysmës së muajit Shaban me qëllim të largimit të të këqijve dhe të zgjatjes së jetës. Në këto rekate ka lexim të sures Ja Sin dhe lutje. Kjo vepër konsiderohet si bidat i shpikur, për të cilën nuk ka aluduar asnjë dëshmi fetare, përkundrazi, dijetarët treguan haptazi për shpikjen e saj.

Neveviu shënon: “Namazi i njohur në mesin e njerëzve si Salatur-Regaib, i cili përbëhet nga dymbëdhjetë rekate dhe falet mes akshamit dhe jacisë në natën e xhumasë së parë të muajit Rexheb, pastaj namazi i natës së gjysmës së muajit Shaban, i cili ka njëqind rekate, (pra) të dyja këto namaze janë bidate të këqija e të shëmtuara. Dhe s’bën të mashtrohemi për faktin se ato përmenden në librat si “Kutul-Kulub” dhe “Ihjau Ulumid-Din”, dhe as për shkak të hadithit që flet rreth tyre, ngase të gjitha këto gjëra janë të kota. Po ashtu s’bën të mashtrohemi me imamët të cilët e kishin të paqartë vendimin fetar për këto dy namaze, andaj si rezultat i kësaj ata shkruan disa fleta rreth pëlqimit të faljes së tyre. Jo, sepse ata gabuan në këtë mesele.” (El-Mexhmu’u sherhul-Muhedh-dheb, 4/56).

Salatet dhe selamet i dërgojmë për robin dhe të Dërguarin e Allahut, Muhamedin!

Përktheu: Petrit Perçuku

Muaji Rexheb

May 2, 2014   ·   By   ·   No Comments   ·   Posted in Artikujt, Te Rastit

Shejh Dr. Ibrahim bin Amir Er-Ruhajlij (Allahu e ruajt)
www.al-rehaili.net

 Çdo lavdërim dhe falënderim i përket Allahut. Atë e falënderojmë dhe prej Tij ndihmë e falje kërkojmë. Kërkojmë mbrojtjen e Tij nga të këqijat e veprave dhe shpirtrave tanë. Salatet dhe selamet i dërgojmë për robin dhe të Dërguarin e tij, Muhamedin, për familjen dhe mbarë shokët e tij.

Më tej:

Së pari: Të njohurit me muajin:

Në aspektin gjuhësor fjala Rexheb ka kuptimin e përnderimit, ngaqë arabët e përnderonin këtë muaj në kohën e injorancës para islamike, duke kryer rituale dhe therur kafshë.

Së dyti: Veprat e ligjësuara gjatë tij:

Muaji Rexheb është njëri ndër muajt hurum (të shenjtë), të cilët janë: Dhul-Ki’de, Dhul-Hixhxhe, Muharrem dhe Rexheb. Allahu i Lartësuar thotë: “Vërtet, numri i muajve tek Allahu është dymbëdhjetë, sipas Librit të Allahut, që prej ditës kur krijoi qiejt dhe Tokën. Katër prej tyre janë të shenjtë, sipas besimit të drejtë. Prandaj, mos i bëni vetes dëm, duke i shkelur këta muaj!” (Et-Teube, 36).

Në tekstet fetare nuk përmendet diçka që e veçon muajin Rexheb me veprimin e ndonjë adhurimi, përveç asaj që aludon ajeti i lartcekur dhe tekste të tjera, ku përmendet respektimi i shenjtërisë së këtyre muajve, në mesin e të cilëve është edhe muaji Rexheb.

Dijetarët theksuan se, gjatë këtyre muajve mëkatet rriten, ashtu siç rritet shpërblimi për punët e mira, nëse kryhen gjatë tyre.

Taberiu dhe të tjerët përcjellin nga ibën Abbasi, i cili gjatë shpjegimit të ajetit: “Prandaj, mos i bëni vetes dëm, duke i shkelur këta muaj!”, tha: “(Domethënë) Mos i bëni dëm vetes gjatë tërë muajve të vitit; pastaj në mesin e tyre, Allahu i veçoi katër muaj, duke i bërë të shenjtë dhe duke e ngritur lartë shenjtërinë e tyre. Po ashtu bëri që mëkati gjatë tyre të jetë më i madh (se në muajt e tjerë) dhe gjithashtu edhe vepra e mirë dhe shpërblimi.”

Taberiu shkruan: “Allahu e ngriti lartë shenjtërinë e këtyre muajve dhe i lartësoi mbi muajt e tjerë të vitit. Ai bëri që mëkati gjatë tyre të jetë i madh, ashtu siç i veçoi ata me legjislacion.”

Ibën Rexhebi shënon: “Sa i përket veprave të vullnetshme të pakufizuara, më e mira ndër to është agjërimi i muajve të shenjtë.”

Them (shejh Ibrahimi): “Ajo në të cilën mbështeten dijetarët, të cilët e shohin si të ligjshëm agjërimin gjatë muajve të shenjtë, është hadithi i Muxhibe El-Bahilije, e cila transmeton nga babai apo axha i saj. Këtë hadith e përcjellë Ebu Daudi. Në të përmendet se Profeti (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) i kishte thënë atij (babait apo axhës): “Agjëro nga muajt e shenjtë, pastaj ndalu – tri herë. Profeti kishte bërë shenjë me tre gishtat e tij, duke i mbledhur dhe pastaj lëshuar ata.” Hadithin në fjalë e shpallën si të dobët një grup i madh dijetarësh, dhe atë për shkak se Muxhibe El-Bahilije nuk njihet.

El-Mundhirij tha: “Disa nga hoxhallarët tanë bënë me dije për dobësinë e hadithit për shkak të kësaj (se Muxhibe El-Bahilije nuk njihet), dhe kjo fjalë e tyre është me vend.” (Shih Muhtesar Sunen Ebi Daud (3/306), hadithi nr. 2318).

Ndërkaq, Albani tha: “Them: “Zinxhiri i hadithit është i dobët, për shkak se Muxhibe El-Bahilije nuk njihet. Po ashtu është thënë se emri i saj është Muxhibetul-Bahilij dhe fjalë tjera.” Mirëpo Albani përmendi se për hadithin në fjalë dëshmon një tjetër hadith i mirë (xhejjid); hadithi i Kehmes El-Hilalij, ku përmendet një tregim i ngjashëm me atë të hadithit të parë. Aty tregohet se Profeti (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) tha: “Agjëro nga muajt e shenjtë…” (Shih Es-Silsiletus-Sahiha, 2623). Po ashtu Neveviu argumentoi me këtë hadith në veprën e tij “Rijadus-Salihin” dhe i vuri titull atij dhe disa haditheve të tjera. Ai shkroi: “Temë rreth vlerës së agjërimit gjatë muajit Muharrem, Sha’ban dhe muajve të shenjtë”. Andaj, nëse hadithi saktësohet, atëherë ai është argument për agjërimin e muajit Rexheb dhe muajve të tjerë të shenjtë. Në të kundërtën, parimi bazë është që të mos thuhet se filan vepra është e ligjshme, përveç nëse ekziston argumenti i saktë. Kjo që u tha ndryshon nga agjërimi i muajit Muharrem. Ligjshmëria e agjërimit të tij është saktësuar nga hadithi i Ebu Hurejres (radijAllahu anhu), i cili shënohet në Sahih-un e Muslimit: “Agjërimi më i mirë pas Ramazanit, është agjërimi i muajit të Allahut, Muharrem.”

Hafidh ibën Haxheri, gjatë verifikimit të haditheve që flasin për vlerën e muajit Rexheb në veprën e tij “Tebjinul-axheb lima uerede fi fadli Rexheb”, tha prerazi se, nuk ka asnjë hadith të vërtetë, që flet rreth vlerës së muajit Rexheb. Ai shënon: “Nuk ka asnjë hadith të vërtetë përmes së cilit bën të argumentohet dhe i cili flet për vlerën e muajit Rexheb, apo për agjërimin e tij, apo për agjërimin e një pjese të caktuar të tij, apo për ta veçuar ndonjërën prej netëve të tij me namaz.” (Tebjinul-axheb lima uerede fi fadli Rexheb, fq. 6).

Ajo çfarë dukshëm vërehet në transmetimet e sahabëve dhe të tabi’inëve është paligjshmëria e agjërimit të muajit Rexheb. Umer bin Hattabi (radijAllahu anhu), gjatë muajit Rexheb i godiste shuplakat e njerëzve, në mënyrë që t’i fusnin brenda enëve të ushqimit dhe thoshte: “Hani, sepse ky është një muaj të cilin e madhëronin njerëzit e injorancës para islamike.”(Musannef ibën Ebi Shejbe (3/102); Albani tha: “Zinxhiri i tij është i saktë”, Iruaul-Galil (1/192). Paligjshmëria e agjërimit të tij kuptohet dukshëm edhe nga thënia e Se’id bin Xhubejrit, që ishte njëri nga imamët në mesin e tabi’inëve. Siç transmeton Muslimi në Sahih-un e vet nga Uthman bin Hakim El-Ensarij, i cili tha: “E pyeta Se’id bin Xhubejrin lidhur me agjërimin e muajit Rexheb, ndërkohë që ne ishim në atë muaj. Ai më tha: “E kam dëgjuar ibën Abbasin (radijAllahu anhuma) duke thënë: Nganjëherë i Dërguari i Allahut agjëronte aq shumë sa që thoshim: “Nuk do ta ndërpresë agjërimin”. Dhe nganjëherë nuk agjëronte për një kohë të gjatë, derisa thoshim: “S’ka për të agjëruar”. (Sahih Muslim, 2/811). Imam Neveviu duke e komentuar këtë tha: “Ajo çfarë dukshëm kuptohet nga fjalët e Se’id ibën Xhubejrit është se ai, përmes këtij argumentimi, donte të tregonte se s’ka diçka që e ndalon apo që e bën të pëlqyeshme veçimin e tij me agjërim. Përkundrazi, vendimi mbi të është i njëjtë me vendimin mbi muajt e tjerë, dhe nuk ka ndonjë ndalesë apo pëlqim të saktë lidhur me veçimin e muajit Rexheb me agjërim.” (Sherhun-Nevevij ala Muslim, 8/39).

Së treti: Bidatet e shpikura gjatë tij:

Bidatet e shpikura gjatë muajit Rexheb ndahen në dy grupe:

• Bidatet e shpikura në kohën e injorancës para islamike, dhe
• Bidatet e shpikura në Islam.

Së pari: Bidatet e shpikura në kohën e injorancës para islamike:

a) Veçimi i muajit Rexheb me zotime nga ana e arabëve pagan. Kjo për arsye se arabët e mbanin El-Atiren në muajin Rexheb. Domethënë: kur ndonjëri prej tyre kërkonte diç, zotohej se, nëse e arrin atë, ai patjetër do të therte kaq e kaq dele në muajin Rexheb. Dhe ato dele quheshin El-Atair.
Ebu Ubejdi shënon: “Sa i përket El-Atires, ajo ndryshe quhej edhe Er-Rexhebije (e muajit Rexheb). Ajo ishte kafsha që therej në muajin Rexheb, përmes së cilës arabët injorantë afroheshin tek idhujt e tyre. Pastaj erdhi Islami dhe çështja mbeti ashtu, derisa u shfuqizua. Përcillet nga Nubejshe se, një njeri e thirri të Dërguarin e Allahut (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) në Mina dhe i tha: “Në kohën e injorancës ne thernim El-Atiren gjatë muajit Rexheb.” Ai iu përgjigj: “Therni për hir të Allahut, në çfarëdo muaji që jini.”(Shih Garibul-Hadith të Kasim bin Sel-lam, 1/196). Po ashtu përcillet nga Amër bin Shuajb të ketë thënë: “El-Atiren ndryshe e quanim edhe Er-Rexhebije; çdo shtëpi therte një dele në muajin Rexheb, pastaj mishin e saj e hanin dhe ua shpërndanin të tjerëve.” Ibën Auni tha: “E pyeta Sha’biun rreth El-Atires, e ai më tha: “Ajo therej në dhjetëditëshin e fundit të muajit Rexheb.”

b) Therjet që i bënin për hir të idhujve. Ato kafshë që thereshin për ta quheshin El-Fere’a. (Shih Garibul-Hadith të Ibrahim El-Harbij, 1/208 dhe Ez-Zahir fi kelimatin-nas, 2/118).

Ebu Ubejdi shënon: “El-Fere’a ishte kafsha e parë që lindte nga ndonjë deve. Atë, pastaj e thernin për idhujt e tyre. Këtë e bënin në kohën e injorancës, mirëpo, më vonë, u ndaluan nga një gjë e tillë.” (Shih Garibul-Hadith të Kasim bin Sel-lam, 1/194). Feja islame i ka zhvlerësuar këto dy bidate, siç përmendet në hadithin e Ebu Hurejres (radijAllahu anhu), i cili shënohet në dy Sahihat, se Profeti (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) kishte thënë: “S’ka Fere’a e as Atire.” (Buhariu, 5473 dhe Muslimi, 83).

Së dyti: Bidatet e shpikura në Islam:

- Ndër bidatet e shpikura gjatë muajit Rexheb, pas ardhjes së fesë islame, është Salatur-Regaib. Ai është një namaz i cili falet mes akshamit dhe jacisë, në xhumanë e parë të këtij muaji. Këtë namaz e paraprinë agjërimi i ditës së enjte. Rreth formës së këtij namazit përcillet një hadith i trilluar ndaj Profetit (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) ku thuhet: “Kush agjëron të enjten e parë të muajit Rexheb, pastaj i fal mes akshamit dhe jacisë (domethënë natën e xhumasë) dymbëdhjetë rekate, duke kënduar në secilin prej tyre nga njëherë el-fatihan, tri herë suren El-Kadr, dymbëdhjetë herë suren El-Ihlas, dhe duke i ndarë çdo dy rekate me dhënie të selamit, pastaj kur të përfundojë namazin, dërgon mbi mua salavate shtatëdhjetë herë dhe thotë: “Allahumme sal-li ala Muhamedin en-Nebijjil-Umijji ue ala alihi”. Pastaj bën sexhde dhe gjatë saj thotë shtatëdhjetë herë: “Sub-buhun Kud-dusun Rab-bul-Melaiketi uer-Ruhi”, pastaj e ngrit kokën dhe thotë shtatëdhjetë herë: “Rab-bigfir uerham ue texhauez amma ta’lem, inneke entel-a’dham”, pastaj bën sexhde edhe njëherë dhe e përsëritë atë që e tha në sexhden e parë, pastaj ia shfaq Allahut kërkesën e tij, këtij njeriu do t’i jepet ajo çfarë kërkon.” Ky hadith është i shpikur dhe i pabazë.

Ibnul-Xheuzij, në veprën e tij “El-Meudu’at” (3/124) shënon: “Ky hadith është i shpikur”. Vendimin për të se është i shpikur e dhanë edhe Es-Sujuti në veprën “El-Leali” (2/56) dhe Esh-Sheukani në librin “El-Feuaidul-Mexhmu’a”, fq. 47-48. Ky i fundit përcolli njëzëshmërinë e hafizëve të hadithit rreth vendimit për shpikjen e tij.

Imam ibnul-Kajimi në veprën e tij “El-Menarul-Munif”, fq. 95, shkruan: “Të tilla janë edhe hadithet që flasin për Salatur-Regaib; të gjitha janë rrena të trilluara ndaj të Dërguarit të Allahut (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem).”

Dijetarët e kundërshtuan këtë bidat dhe u shprehen haptas për kotësinë e tij dhe se ai është një gjë e shpikur në fe.

Neveviu tha: “Ai është një bidat i shëmtuar dhe tejet i keq, i cili përmban në vete shumë të këqija, andaj patjetër duhet të braktiset, të lihet anash dhe të kundërshtohet vepruesi i tij. Dhe s’bën të mashtrohemi me numrin e madh të atyre që e praktikojnë atë në shumë vende dhe as për faktin se ai përmendet në libra si “Kutul-Kulub” dhe “Ihjau Ulumid-Din” etj., ngaqë ai është një bidat i kotë.” (Shih Fetaua El-Imam En-Nevevij, fq. 62-63).

Hoxha i Islamit, ibën Tejmije tha: “Sa i përket Salatur-Regaib, ai nuk ka asnjë bazë; përkundrazi ai është prej gjërave të shpikura, andaj nuk pëlqehet falja e tij, qoftë me xhemat apo veçmas. Etheri, në të cilin përmendet ky namaz është rrenë dhe i shpikur, sipas mendimit unanim të dijetarëve. Dhe askush ndër selefët apo imamët e fesë, nuk e përmendi atë.” (Mexhm’ul-Fetaua, 26/132).

- Kremtimi i Israsë dhe Mi’raxhit në natën e njëzeteshtatë të muajit Rexheb. Prej formave të këtij kremtimi është falja gjatë kësaj nate dhe agjërimi gjatë ditës. Rreth vlerës së saj përcillet nga ibën Abbasi (radijAllahu anhuma) një ether i fabrikuar ndaj tij: “Kush fal dymbëdhjetë rekate gjatë natës së njëzeteshtatë të muajit Rexheb, duke lexuar në secilin prej tyre el-fatihan dhe një sure, më tej, pasi që ta përfundojë namazin e lexon, duke qenë ulur, shtatë herë suren el-fatiha, dhe pastaj thotë katër herë: “SubhanAllah, uel-hamdu lil-lahi, ue la ilahe il-lAllahu uAllahu ekberu, ue la haule ue la kuwwete il-la bil-lahil-Alijjil-Adhimi, dhe të nesërmen agjëron, këtij njeriu Allahu do t’ia shlyejë mëkatet gjashtëdhjetë vjet.” Ky ether është rrenë e trilluar ndaj ibën Abbasit.

Hafidh El-Irakij në “Hashijetu Ulumid-Din” shënon: “Hadithi që flet për namazin e natës së njëzeteshtatë të muajit Rexheb është munker. Po ashtu, për trillimin e këtij etheri ndaj ibën Abbasit, u shpreh edhe ibën Haxheri në “Tebjinul-axheb lima uerede fi fadli Rexheb”, fq, 46-47.

Dijetarët e kundërshtuan kremtimin e Israsë dhe Mi’raxhit, pavarësisht se a bëhet kjo në natën e njëzeteshtatë apo në ndonjë natë tjetër.

Ibën Tejmije tha: “Nuk njihet që ndonjëri prej myslimanëve t’i ketë dhënë vlerë natës së Israsë ndaj netëve të tjera, e veçanërisht ndaj natës së Kadrit. As sahabët dhe as tabi’inët (pasuesit) e tyre në të mira nuk e veçonin natën e Israsë me ndonjë gjë, bile as që e përmendnin atë. Për këtë arsye nuk dihet saktësisht se cila natë ishte ajo. Edhe pse Israja ishte prej vlerave më madhështore të Profetit (sal-lAllah alejhi ue sel-lem), prapëseprapë, nuk është bërë e ligjshme veçimi i asaj kohe apo i atij vendi me kryerjen e ndonjë adhurimi fetar.” (Këtë thënie të tij e përcjellë Ibnul Kajimi në Zadul-Me’ad, 1/58).

- Madhërimi i këtij muaji në formë të përgjithshme dhe veçimi i tij me ndonjë prej adhurimeve. Kjo konsiderohet të jetë prej bidateve të shpikura, siç u shprehën haptas për këtë dijetarët verifikues. Ibën Tejmije tha: “Madhërimi i muajit Rexheb është prej gjërave të shpikura, prej të cilave duhet të shmangemi. Bërja e muajit Rexheb si festë, duke e veçuar atë me agjërim, konsiderohej si gjë e urryer tek imam Ahmedi dhe të tjerët.” (Iktidaus-Siratil-Mustekim, 624-625).

Ebu Bekër Et-Tartushij në veprën “El- Hauadithu uel- Bide’u” (fq. 130), shkruan: “Ajo çfarë gjendet në mesin e njerëzve prej madhërimit të këtij muaji është prej mbetjeve të kohës së injorancës.”

Ndër gjërat për të cilat duhet të tërheqim vëmendjen është lutja gjatë muajit Rexheb, e cila përmendet në disa libra të përkujtimit me fjalët: “O Allah, na jep bekim gjatë muajve Rexheb e Sha’ban dhe mundësona ta arrijmë Ramazanin.” Kjo lutje është e shpikur dhe nuk është saktësuar nga Profeti (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem), ndryshe nga ajo që mendojnë disa. Dijetarët këshillues kanë tërhequr vërejtjen për këtë, andaj le të kihet kujdes. (Për më shumë detaje referoju librit El-Baith ala inkaril-bide’i uel-hauadith, fq. 73).

Shejh Uthejmini (Allahu e mëshiroftë) tha: “Unë, duke e qartësuar të vërtetën, u them juve se: “Muaji Rexheb s’ka namaz që e veçon atë në natën e xhumasë së parë të tij. Po ashtu ai nuk ka agjërim që e veçon atë në ditën e parë apo në ditët e tjera të tij. Por, sa i përket adhurimeve, ai është sikur muajt e tjerë të vitit, edhe pse është njëri ndër muajt e shenjtë. Prej haditheve të dobëta që flasin rreth tij është ai që përcillet nga Profeti (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem), se, kur hynte muaji Rexheb, ai thoshte: “O Allah, na jep bekim gjatë muajve Rexheb e Sha’ban dhe mundësona ta arrijmë Ramazanin.” Mirëpo ky hadith, dhe dëgjoni çfarë ju them, ky hadith është tejet i dobët dhe nuk është saktësuar nga Profeti (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem). Për këtë arsye, nuk duhet që njeriu të lutet me këtë lutje, ngase nuk është saktësuar nga i Dërguari i Allahut (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem). Po ua theksoj këtë, sepse ky hadith gjendet në mesin e disa haditheve përkujtuese, mirëpo nuk është i vërtetë. O myslimanë, veprat e mira që përmenden në fjalët e vërteta të të Dërguarit (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) na mjaftojnë nga ato vepra që përmenden nëpër hadithe të dobëta apo të shpikura e të rreme. E, kur njeriu ta adhurojë Allahun përmes gjërave që dihen saktësisht se janë prej fesë së Tij, atëherë ai e ka adhuruar Atë me dije të plotë, dhe shpreson në shpërblimin e Tij dhe frikohet nga ndëshkimi i Tij.”

Allahu e di më mirë. Salatet dhe selamet e Allahut qofshin për robin dhe të Dërguarin e Tij, Muhamedin.

Përktheu: Petrit Perçuku

Shpjegim i mënyrës së kritikës midis thirrësve

April 16, 2014   ·   By   ·   No Comments   ·   Posted in Akide, Artikujt

Shejh AbdulAziz bin Baz (Allahu e mëshiroftë)

http://binbaz.org.sa/mat/8374

Çdo lavdërim dhe falënderim i përket Allahut, Zotit të botëve. Salati dhe selami qofshin për profetin tonë Muhamedin, për familjen dhe shokët e tij, si dhe për të gjithë ata që ecin shtegut të tyre, deri në Ditën e Gjykimit.

Më tej:

Vërtet që Allahu i Lartësuar urdhëron drejtësinë e mirësinë si dhe ndalon padrejtësinë, dhunën dhe armiqësinë. Allahu e çoi të Dërguarin e Tij, Muhamedin (salallahu alejhi ue selem) me të njëjtin mesazh me të cilin i çoi edhe të gjithë të dërguarit e tjerë: thirrjen në teuhid dhe në kryerjen e adhurimit sinqerisht, vetëm për Të. Allahu e urdhëroi atë (salallahu alejhi ue selem) të mbante drejtësinë dhe e ndaloi nga e kundërta e saj, si: adhurimi i të tjerëve në vend të Allahut, përçarja, ndarja dhe cenimi i të drejtave të njerëzve.

Në ditët e sotme është përhapur gjithandej një dukuri, e cila është se: shumica e atyre që i atribuohen dijes dhe thirrjes tek e vërteta, e cenojnë dhe e marrin nëpër gojë nderin e shumë vëllezërve të tyre, që janë thirrës të njohur, nxënës të dijes apo ligjërues. Këtë e bëjnë fshehtas nëpër ndejat e tyre apo ndoshta edhe e incizojnë në kaseta, të cilat pastaj u shpërndahen njerëzve. Ndodh që këtë e bëjnë edhe haptas në ligjëratat e përgjithshme që mbahen nëpër xhami.

Kjo rrugë (metodë) e tyre e kundërshton atë që e urdhëroi Allahu dhe i Dërguari i Tij nga disa aspekte:

1. Kjo është cenim i të drejtës së myslimanëve, madje i njerëzve të veçantë në mesin e tyre, si: nxënësve të dijes dhe thirrësve të cilët nuk kursyen asgjë për vetëdijesimin dhe udhëzimin e njerëzve, si dhe për përmirësimin e besimit dhe metodologjisë së tyre; të cilët u përpoqën fort për rregullimin e mësimeve e ligjëratave dhe për shkrimin e librave të dobishëm.

2. Është përçarje e unitetit të myslimanëve dhe grisje e radhëve të tyre, duke qenë se myslimanët më së shumti kanë nevojë për unitet dhe largim nga ndarja, përçarja dhe nga thashethemet e shumta mes tyre. Aq më tepër kur thirrësit e përfolur janë nga Ehlu Suneti dhe Xhemati, dhe njihen me luftimin ndaj bidateve e besëtytnive; njihen që i bëjnë ballë thirrësve drejt bidatit dhe i zbulojnë planet (komplotet) dhe lojërat e tyre. Nuk shohim ndonjë përfitim në këtë punë, veçse për armiqtë: jobesimtarët, hipokritët apo ithtarët e bidateve dhe humbjes, të cilët presin me padurim fatkeqësi mbi myslimanët.

3. Në këtë vepër ka përkrahje dhe ndihmë për tendenciozët në radhët e sekularistëve dhe të mashtruarve me jetën perëndimore dhe për jofetarët e tjerë, të cilët njihen me akuzat dhe rrenat e tyre ndaj thirrësve, si dhe me nxitjen e njerëzve kundër tyre (thirrësve), përmes shkrimeve e incizimeve. Nuk është prej të drejtës së vëllazërisë islame, që këta njerëz të ngutshëm t’i ndihmojnë armiqtë e tyre kundër vëllezërve të tyre në radhët e nxënësve të dijes, thirrësve dhe të tjerëve.

4. Në këtë ka prishje të zemrave të njerëzve të rëndomtë dhe të veçantë, përhapje dhe reklamim (mbështetje) të rrenave dhe thashethemeve të kota. (Kjo vepër) është shkak për shpeshtimin e përgojimit dhe bartjes së fjalëve; është hapje e tërësishme e derës së sherrit për shpirtligët, të cilët vazhdimisht përhapin dyshime, nxisin fitne dhe janë të përkushtuar që t’i lëndojnë besimtarët për diçka që nuk kanë bërë.

5. Shumica e fjalëve që fliten nuk janë të vërteta, por janë iluzione, të cilat shejtani ua ka hijeshuar këtyre njerëzve dhe i ka mashtruar me to. Allahu i Lartësuar thotë: “O ju që keni besuar! Mënjanoni shumë dyshime, se, vërtet, disa dyshime janë gjynah. Mos e spiunoni dhe mos e përgojoni njëri-tjetrin!” (El- Huxhurât, 12) Besimtari, fjalës së vëllait të vet mysliman, duhet t’ia jap kahjen më të mirë të mundshme. Disa nga selefët thanë: “Mos mendo keq për fjalën e vëllait tënd, duke qenë se i gjen kahje në të mirë”.

6. Kur disa dijetarë apo nxënës të dijës të bëjnë ixhtihad në gjërat që lejohet të ketë ixhtihad, atëherë atyre ajo nuk u merret për të madhe dhe nuk qortohen, nëse janë të denjë për të (ixhtihadin). E, nëse dikush e kundërshton në atë ixhtihad, atëherë është e udhës që të diskutojë me të në mënyrën më të mirë, ashtu që të ketë përkushtim në arritjen e së vërtetës përmes rrugës më të afërt dhe largim të vesveseve të shejtanit dhe ngatërresave që ai i fut në mesin e besimtarëve. E nëse s’ka mundësi të bëhet një gjë e tillë dhe dikush mendon se gjithsesi duhet të qartësohet kundërshtimi që ai ia ka bërë të vërtetës, atëherë kjo duhet të bëhet me fjalët dhe gjestet më të mira e më të buta, pa ofendime, akuza dhe fjalë të gënjeshtërta, të cilat ndodh që shkaktojnë refuzimin e të vërtetës apo që njeriu t’ia kthejë kurrizin asaj.

Gjithashtu duhet të bëhet pa iu drejtuar njerëzve personalisht dhe pa i akuzuar nijetet apo pa shtuar fjalë, për të cilat s’ka kurrfarë nevoje. I Dërguari (salallahu alejhi ue selem) kur fliste për këto gjëra thoshte: “Ç’është me disa njerëz që thonë kështu e ashtu”.

Këshilla ime drejtuar atyre që kanë cenuar nderin e thirrësve dhe i kanë përfolur ata, është që të kthehen me pendesë tek Allahu për gjërat që i kanë shkruar apo që i kanë folur, gjë që ishte shkak për prishjen e zemrave të disa të rinjve dhe mbushjen e tyre me urrejtje e antipati, dhe për pengimin e tyre nga marrja e dijes së dobishme dhe nga thirrja drejt Allahut. Të gjitha këto përmes thashethemeve dhe fjalëve për filanin e fistekun dhe përmes hulumtimit e gjurmimit të gjërave që i konsideronin si gabime të të tjerëve, pastaj angazhimit të tepërt në një gjë të tillë.

Gjithashtu i këshilloj që të shlyejnë gabimin që kanë bërë përmes shkrimeve apo gjërave të tjera, duke e distancuar veten nga një vepër e tillë dhe duke e hequr atë që është ngjitur në mendjet e atyre që i dëgjojnë ata, dhe t’u qasen veprave frytdhënëse, të cilat afrojnë tek Allahu dhe u bëjnë dobi njerëzve. Gjithashtu, të kenë kujdes nga nxitimi në shpalljen e njerëzve si jobesimtarë apo fasik apo bidatçi, pa pasur kurrfarë dëshmie e argumenti. Profeti (salallahu alejhi ue selem) ka thënë: “Kush i thotë vëllait të vet: “O qafir”, atëherë ajo fjalë do t’i kthehet njërit nga ta.” (Mut-tefekun alejhi)

Është e ligjshme për nxënësit e dijes dhe thirrësit që kur të kenë të paqartë ndonjë fjalë të dijetarëve apo të tjerëve, t’u kthehen dijetarëve të mirëfilltë dhe t’i pyesin për të, në mënyrë që t’ua sqarojnë mirë çështjen dhe t’ua tregojnë realitetin e saj, si dhe t’ua heqin mëdyshjet dhe dyshimet që i kanë përbrenda; gjithmonë duke vepruar sipas fjalës së Allahut të Madhërishëm: “Kur atyre u vjen ndonjë lajm i rëndësishëm që ka të bëjë me sigurinë ose frikën, ata e përhapin (pa e vërtetuar mirë). Por, në qoftë se këtë lajm do t’ia përcillnin (për shqyrtim) të Dërguarit dhe parisë, hulumtuesit do ta merrnin vesh prej tyre (se çfarë lajmi duhet përhapur e çfarë jo). Sikur të mos ishte mirësia e Allahut dhe mëshira e Tij, ju të gjithë do të ndiqnit djallin, përveç një numri të vogël.” (En-Nisâ’, 83)

E lusim Allahun që ta përmirësojë gjendjen e myslimanëve, t’i bashkojë zemrat dhe veprat e tyre në devotshmëri, t’u dhurojë sukses të gjithë dijetarëve të myslimanëve dhe të gjithë thirrësve tek e vërteta drejt çdo gjëje që e kënaq Atë dhe u bën dobi njerëzve! E lusim Atë që të bashkojë fjalët e tyre në udhëzim, t’i mbrojë nga shkaqet e përçarjes dhe kundërshtive, ta ndihmojë me ta të vërtetën dhe përmes tyre ta ulë të kotën! Vërtet që Ai posedon një gjë të tillë dha ka fuqi ta bëjë atë. Salati dhe selami qofshin për profetin tonë Muhamedin, për familjen dhe shokët e tij, si dhe për gjithë ata që ecin shtegut të tyre, deri në Ditën e Gjykimit.

Pyetje: Para disa javëve shkëlqesia juaj dha një qartësim rreth mënyrës së kritikës midis thirrësve. Disa njerëz këtë qartësim e interpretuan me interpretime nga më të ndryshmet. Çfarë ka për të thënë shkëlqesia juaj rreth kësaj?

Përgjigje: Lavdi Allahut. Salati dhe selami qofshin për të Dërguarin e Allahut dhe ata që udhëzohen me udhëzimin e tij.

Më tej:

Përmes qartësimit të cilin e përmendi pyetësi, unë dëshirova t’i këshilloj vëllezërit e mi dijetarë dhe thirrës, që kritika ndaj thënieve të vëllezërve apo simpoziumeve dhe ligjëratave të tyre, të jetë e ngritur mbi dëshmi dhe larg çdo akuze apo përmendje emrash, ngaqë kjo shkakton urrejtje dhe armiqësi midis tyre. Prej zakonit dhe metodës së Profetit (salallahu alejhi ue selem) ishte që kur e arrinte ndonjë lajm për shokët e tij, që nuk ishte në përputhje me fenë, ai tërhiqte vërejtjen ndaj saj me fjalët: “Ç’është me disa njerëz që thonë kështu e ashtu”, pastaj e sqaronte çështjen se si duhet të jetë ajo sipas fesë. Në këtë hyn ngjarja që përcillet se, Profetit (salallahu alejhi ue selem) një ditë i erdhi lajmi se njëri nga shokët e tij kishte thënë: “Unë do të falem dhe s’do të fle”. Tjetri kishte thënë: “Unë do të agjëroj dhe s’do të ndërpres agjërimin”. Ndërsa i treti tha: “Unë kurrë s’do të martohem”. Atëherë Pejgamberi (salallahu alejhi ue selem) u mbajti fjalim njerëzve, dhe pasi që e falënderoi dhe lavdëroi Allahun, tha: “Ç’është me disa njerëz që thonë kështu e ashtu. Unë falem dhe flejë. Agjëroj dhe ha dhe martohem me gra. Kushdo që ia kthen shpinën sunetit tim, nuk është nga unë.”

Pra, unë kisha për qëllim atë që e tha Profeti (salallahu alejhi ue selem), domethënë: që tërheqja e vërejtjes të jetë me kësi lloj fjalë: disa njerëz thanë apo thonë kështu, ndërkohë që e ligjësuar është kështu apo është për detyrë kështu.

Kështu, në kritikë s’ka akuzë ndaj askujt në veçanti, por ajo bëhet për të qartësuar çështjen se si duhet të jetë sipas fesë, në mënyrë që të mbetet dashuria midis dijetarëve, vëllezërve dhe thirrësve.

Nuk kisha për qëllim dikë në veçanti, por doja të përgjithësoja të gjithë thirrësit dhe dijetarët nga brenda dhe jashtë vendit. Pra, këshilla ime drejtuar të gjithëve është që dhënia e këshillës dhe kritikës të bëhet në mënyrë të pacaktuar dhe jo që përmes saj të përmendet dikush në veçanti. Kjo duke qenë se qëllimi nga këshilla është theksimi i gabimit dhe lëshimit si dhe qartësimi i të drejtës dhe të vërtetës, pa pasur nevojë të akuzohet filani apo fisteku. Allahu u dhëntë sukses të gjithëve!

 Përktheu: Petrit Perçuku

Prej metodologjisë së selefëve është se ata nuk e shpallin bidatçi apo mëkatar asnjërin prej pjesëtarëve të Ehlu Sunetit, për shkak të ndonjë gabimi në ixhtihad

April 16, 2014   ·   By   ·   No Comments   ·   Posted in Akide, Artikujt

Shejh Dr. Ibrahim bin Amir Er-Ruhajlij (Allahu e ruajt)

Shkëputur nga libri i tij: تبرئة الإمام المحَدث من قول المرجئة المحدَث

 

Prej bazave të rrënjosura tek selefët e umetit, si dhe tek dijetarët verifikues të medh’hebit të selefëve është se askush prej dijetarëve, udhëheqësve e sundimtarëve të Ehlu Sunetit nuk shpallet si bidatçi apo si i dalë nga Ehlu Suneti, për shkak të ndonjë gabimi të tij në ixhtihad, pavarësisht se a është ai gabim në ndonjë mesele të teuhidit apo në ndonjë mesele të hallallit a haramit. Kjo ngaqë ai e kërkoi të vërtetën dhe e kishte si synim atë, dhe kjo është ajo drejt së cilës e shpuri ixhtihadi i tij. Pra, ai është i arsyetuar në këtë, madje edhe i shpërblyer për ixhtihadin e tij. Rreth kësaj meseleje ka njëzëshmëri mes Ehlu Sunetit, dhe asnjëri prej dijetarëve që u merret fjala, nuk e kundërshtoi këtë. Kundërshtimi ndodhi nga pasuesit e bidateve, si Hauarixhët e Mu’tezilet, dhe po ashtu nga ata që u ndikuan e u mashtruan me fjalët e tyre prej masës së rëndomtë të myslimanëve.

Për këtë (që u përmend më lart) aludojnë tekstet fetare dhe fjalët e selefëve të umetit. Allahu i Madhërishëm thotë: Allahu nuk e ngarkon askënd përtej fuqisë që ka: në dobi të tij është e mira që bën, kurse në dëm të tij është e keqja që punon. Zoti ynë, mos na ndëshko për atë që harrojmë ose e veprojmë paqëllim! Zoti ynë, mos na ngarko me barrë të rëndë ashtu siç i ngarkove ata para nesh! Zoti ynë, mos na ngarko me atë që nuk mund të mbartim!” (El-Bekare, 286).

Në Sahihun e Muslimit është saktësuar se Allahu tha: “Veçse e kam bërë një gjë të tillë”. (Muslimi 125).

Allahu gjithashtu thotë: “Prandaj, frikësojuni Allahut sa të mundeni…” (Et-Tegabun, 16).

Shejhul-Islam ibën Tejmije thotë: “Pra, këto tekste fetare tregojnë se Allahu nuk ngarkon njeriun me gjëra që s’mund t’i bëjë, ndryshe nga thëniet e Xhehmive el-Muxhbire. Po ashtu, (këto tekste) aludojnë në atë se Allahu nuk e ndëshkon atë që bën diçka paqëllim apo atë që harron, ndryshe nga mendimi i Kaderive dhe i Mu’tezileve. Dhe ky është gjykimi përfundimtar në këtë fushë. Pra, muxhtehidi që përdorë dëshmi, qoftë ai imam, gjykatës (sundimtar), dijetar, udhëheqës, myfti, etj., kur të bëjë ixhtihad, të përdorë argumentet dhe të ketë frikë Allahun aq sa të ketë mundësi, atëherë kjo është ajo me të cilën Allahu e ka ngarkuar. Njëherësh, ai (me këtë) është duke iu bindur Allahut dhe e meriton shpërblimin e Tij, nëse e ka frikë Atë aq sa mundet. Allahu kurrsesi nuk e ndëshkon atë, ndryshe nga ajo që thanë Xhehmitë el-Muxhbire.” (Mexhmu’ul-Fetaua, 16/217).

Po ashtu, ai (Allahu e mëshiroftë) thotë: “S’ka dyshim se umetit i falet gabimi në çështjet delikate të dijes, edhe nëse ai (gabimi) është në meseletë e akides. Sikur të mos ishte kjo, do të binin poshtë shumica e njerëzve të mëdhenj të umetit. E, nëse Allahu e falë atë që nuk e di se pijet dehëse janë të ndaluara, për shkak se është rritur në një vend injorant, edhe pse nuk ka kërkuar dije, atëherë njeriu që është i virtytshëm e muxhtehid në kërkimin e dijes aq sa e ka mbërritur atë (dijen) në kohën dhe vendin e tij, nëse qëllimi i tij është pasimi i të Dërguarit (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) aq sa ka mundësi, (pra ky njeri) është më meritor që Allahu t’ia pranojë të mirat dhe ta shpërblejë për ixhtihadin (mundin) e tij. Allahu nuk e ndëshkon për gabimin e bërë, gjithmonë duke e vërtetuar fjalën e Tij: “Zoti ynë, mos na ndëshko për atë që harrojmë ose e veprojmë paqëllim!”. (Mexhmu’ul-Fetaua, 20/165).

Ai, po ashtu thotë, duke e hedhur poshtë dyshimin e ndarjes (dallimit) midis ixhtihadit në meseletë që janë bazë dhe ato që janë degë, dhe (duke e hedhur poshtë thënien) se: ai që gabon në meseletë që janë degë, është i arsyetuar, ndryshe nga ai që gabon në ato mesele që janë bazë (domethënë nuk arsyetohet): “Kjo është thënia e selefëve dhe myftinjve si: Ebu Hanife, Esh-Shafi’ij, Eth-Theurij, Daudi bin Alij, dhe të tjerëve. (Pra) Ata nuk e shpallnin si mëkatar muxhtehidin as në meseletë bazike e as në ato që janë degë, siç e përcjellë këtë nga ta ibën Hazmi dhe të tjerët. Ata, po ashtu, theksuan se kjo është thënia e mirënjohur në mesin e sahabëve, tabi’inëve (pasuesve) të tyre në të mira, dhe imamëve e fesë; pra, ata nuk e shpallnin si qafir, apo fasik, apo mëkatar, asnjërin nga muxhtehidët kur gabonin, qoftë ai gabim i tyre në meseletë e adhurimeve apo ato të akides. Gjithashtu, thanë se dallimi (ndarja) midis meseleve që janë degë dhe baza, është prej thënieve të pasuesve të bidatit, si: mutekel-limunët (apologjetët), mu’tezilet, xhehmitë dhe ata që ecën shtegut të tyre.” (Mexhmu’ul-Fetaua, 19/207).

Në qoftë se, përmes asaj që u përmend më lart prej argumenteve dhe thënieve të selefëve të umetit, u vërtetua kjo bazë madhështore se, kur dijetari të bëjë ixhtihad dhe të gabojë, ai është i arsyetuar në gabimin e bërë dhe i shpërblyer, për shkak të ixhtihadit (mundit) të tij, pavarësisht se a është ai ixhtihad në ndonjë mesele të akides, si meseletë e teuhidit dhe besimit, apo në ndonjë mesele të adhurimit, si meseletë e hallallit dhe haramit, atëherë, patjetër, duhet të ndalemi tek kjo (bazë), të mos i ndahemi asaj, ta zbatojmë atë në përditshmërinë tonë dhe të mos e shpallim si mëkatar, fasik e bidatçi asnjërin në radhët e dijetarëve apo nxënësve të dijes që janë të njohur me besim të pastër dhe me pasim të udhëzimit të selefëve të mirë, për shkak të një mendimi rreth ndonjë meseleje fetare drejt të cilit e udhëhoqi ixhtihadi i tij, dhe kjo duke qenë se kundërthëniet në atë mesele janë të lejuara dhe ixhtihadi në të është i pranuar.

Mirëpo, kjo s’do të thotë që të mos i përmendim gabimet e dijetarëve dhe të mos i këshillojmë për to, apo të mos ua qartësojmë njerëzve të vërtetën. Përkundrazi, kjo është prej obligimeve më të mëdha të dijetarëve, të cilëve iu është besuar mbrojtja e fesë, siç thotë i Lartësuari: “Kujtoje (o Muhamed) kohën kur Allahu mori premtimin nga ata që u është dhënë Libri se do t’ua shpjegojnë atë njerëzve dhe nuk do të fshehin asgjë nga ai.” (Al I’mran, 187).

Gjithashtu, një gjë e tillë është e kufizuar me norma. Për shembull, përmendja e gabimit dhe sqarimi i tij të bëhet nga një dijetar i kualifikuar në dije, pastaj që më këtë të kihet për qëllim Fytyra e Allahut dhe qartësimi i së vërtetës, gjithmonë duke e respektuar kundërshtarin, nëse është prej Ehlu Sunetit, dhe duke mos e nënçmuar apo thumbuar me injorancë apo me pasim të tekave. Përkundrazi, sqarimi duhet t’i drejtohet fjalës e jo atij që e ka thënë atë. Kështu, ai nuk i kundërvihet (personalisht) atij me asgjë, përveç nëse kërkohet një gjë e tillë.

Përktheu: Petrit Perçuku

Aisheh bint Ebi Bekër radijAllahu anha

March 13, 2014   ·   By   ·   No Comments   ·   Posted in Artikujt, Biografi

 

Martesa e Aishes radijAllahu anha

 

Aisheh radijAllahu anha ishte bija e Es-Sidikut (më i sinqerti), Ebu Bekër Abdullah radijAllahu anhu, bin Ebi Kuhafeh Uthman bin Amir bin Amër bin Ka’b bin Sa’d bin Tejm bin Murrah. Ajo ishte nga degët më bujare e fisnike të fisit Kurajsh, duke u takuar me Pejgamberin sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem në origjinë tek stërgjyshi i shtatë: Murrah bin Ka’b. Ajo është gruaja më e dijshme e këtij Umeti, pa përjashtim. Nëna e saj ishte Umm Ruman bint Amir bin Uvejmir, nga fisi Kinaneh.

Aisheh radijAllahu anha  lindi në Islam. Ajo ka thënë: “Unë kurrë nuk i kam parë prindërit e mi ndryshe, veçse duke e praktikuar fenë (Islame).” Ajo ka qenë diku tetë vite më e re se Fatimeja radijAllahu anha.

Kontrata e saj e martesës u bë ndërmjet Pejgamberit sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem dhe babait të saj, diku rreth tri vite para Hixhretit. Ai ishte viti i njëjtë në të cilin ai sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem e martoi Seuden. Ajo migroi me prindërit e saj në Medineh dhe Pejgamberi sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem e konsumoi martesën me të menjëherë pas betejës së Bedrit, gjatë muajit Sheual. Atëherë ka qenë rreth nëntë vjeçe.[1] Ata qëndruan bashkë nëntë vite (deri sa vdiq Profeti sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem). Aishah radijAllahu anha ka treguar:

“I Dërguari i Allahut sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem më ka martuar (e ka bërë nikahun) pas vdekjes së Hadixhes, kur unë kam qenë gjashtë vjeçare. Jam sjellë te ai (për të jetuar me të) kur kam qenë nëntë vjeçare. Disa gra erdhën tek unë përderisa po luaja në një luhatëse, flokët e mia ishin të gjata deri te supet. Ato më stolisën, më zbukuruan dhe më dërguan te ai.”[2]

 

Esma bint Jezid bin Sakan[3] ka treguar se ajo e kishte stolisur Aishen për Pejgamberin sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem dhe pastaj e kishte ftuar për ta parë. Ai erdhi dhe u ul afër saj dhe iu dha një gotë e madhe me qumësht. Ai piu ca, e pastaj ia dha asaj. Aisha e uli kokën me turp dhe Esma ia hoqi veshin duke i thënë: “Mos e refuzo ofertën e të Dërguarit të Allahut sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem.” Aisha e mori gotën dhe piu ca. Pejgamberi sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem pastaj i tha: Jepja shoqes tënde. Esma tha: “O i Dërguar i Allahut! Merre së pari dhe pi nga ajo, e pastaj ma jep me dorën tënde.” Ai e mori, piu nga ajo, e pastaj ia dha asaj. Ajo u ul, e vendosi mbi gjunjë dhe e rrokullisi gotën aty ku piu Pejgamberi sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem, duke pirë në vendin ku ai i vendosi buzët.[4] Pastaj ai bëri me shenjë nga disa gra tjera që ishin me të dhe i tha: “Jepja shoqeve tua.” Ato thanë: “Nuk kemi dëshirë.” Ai u tha: Mos e bashkoni urinë me gënjeshtër.”[5]

 

Rinia e Aishes radijAllahu anha

 

I Dërguari i Allahut sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem e pa anën fëmijërore të natyrës së Aishes gjatë viteve të para me të dhe me të u soll në mënyrë të kuptueshme. Ajo tregon:

“Unë luaja me kukulla dhe disa nga shoqet e mia të reja vinin për të luajtur me mua. Kur i Dërguari i Allahut sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem vinte në shtëpi, ato fshiheshin dhe kur ai shkonte, ato vinin prapë. Dhe ai i dërgonte ato për të luajtur me mua.”[6]

 

Ajo gjithashtu ka treguar se kur i Dërguari i Allahut sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem u kthye nga beteja e Tebukut (ose Hajberit), ajo e kishte një kamare të mbuluar me perde. Era e fryu perden dhe i zbuloi disa kukulla. Ai pyeti: “Çfarë është kjo, o Aisheh?” Ajo u përgjigj: “Këto janë kukullat e mia.” Ai pa në mesin e tyre një kalë me krahë të lëkurës dhe pyeti: Çfarë është kjo që po shoh në mesin e tyre?”  Ajo tha: “Një kalë.” Ai pyeti: “Dhe çfarë është ajo gjë në të?” Ajo u përgjigj: “Dy krahë.” Ai thirri: “Kalë me dy krahë?!” Ajo tha: “A nuk ke dëgjuar se Sulejmani ka pasur kalë me krahë?” Ai buzëqeshi derisa mund t’ia shihte dhëmbët.[7]

 

Aisheh radijAllahu anha ka treguar se njëherë kur ishte shumë e re, shkoi me Pejgamberin sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem në një udhëtim. Në një vend, u tha shokëve të tij: Lëvizni (largohuni) para nesh!” Pastaj i tha asaj: Eja, dua të garoj me ty.” Ata garuan dhe ajo e fitoi garën. Disa vite më pas, pasi u bë më e rëndë, ajo shkoi me Pejgamberin sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem në një udhëtim tjetër. Ai u tha shokëve të tij Lëvizni (largohuni) para nesh!” Pastaj i tha asaj: Eja, dua të garoj me ty.” Ata garuan dhe ai e fitoi garën dhe i tha asaj: Kjo fitore është për atë (të mëhershmen).[8]

Aisheh radijAllahu anha gjithashtu ka treguar se njëherë disa abisinianë, erdhën si delegacion te Pejgamberi sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem. Gjatë Bajramit, ata luajtën brenda xhamisë me shtizat e tyre. Umeri radijAllahu anhu deshi t’i ndalte ata, por Pejgamberi sal-lAll-llahualejhi ue sel-lem i tha: “Lëri!”[9] Pejgamberi sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem qëndroi te dera që dërgonte prej dhomës së Aishes për në xhami dhe e ftoi atë të rrinte pas tij dhe t’i shikonte lojërat e tyre. Ajo tregoi:

“Ata luajtën brenda xhamisë. I Dërguari i Allahut sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem e përdori rrobën e tij të sipërme për të më mbuluar përderisa shikoja. Unë qëndrova pas tij, me mjekrën time në supin e tij dhe me fytyrën time pas tij. Ai priti me durim deri sa e kënaqa kureshtjen time dhe dëshirova të largohesha.”[10]

 

E vetmja e virgjër

 

Aisheh radijAllahu anha u bë një grua e bukur. Kjo është arsyeja pse atë e quajtën Humejra- e bardha e vogël. [11] Pejgamberi sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem nuk ka martuar tjetër të virgjër përveç Aishes radijAllahu anha; ajo mburrej me këtë gjë tek ai. Njëherë e pyeti: “O i Dërguar i Allahut, sikur të ndaleshe për pushim në një luginë në të cilin sheh drunj në të cilët është kullotur dhe një dru në të cilin nuk ka kullotur askush, në cilin dru do ta leje devenë tënde për të kullotur?” Ai u përgjigj: Në drurin në të cilin nuk ka kullotur askush.” Ajo i tha: “Unë jam ai dru.”[12]

 

Gruaja më e dashur

 

Pejgamberi sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem e donte Aishen radijAllahu anha më shumë se të gjitha gratë e tjera të tij. Amër bin El-Asi radijAllahu anhu ka treguar si ai e kishte pyetur të Dërguarin e Allahut sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem: “O i Dërguar i Allahut! Kush është më i dashuri tek ti nga njerëzit?” Ai u përgjigj: “ Aisheh.” Ai pyeti: “Dhe nga burrat?” Ai u përgjigj: “Babai i saj (Ebu Bekri).” [13]

Dashuria e jashtëzakonshme e Pejgamberit sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem për Aishen radijAllahu anha, ishte një gjë e njohur në mesin e myslimanëve. Ai sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem nuk donte përveçse gjërat e mira. Kështu, ai zgjodhi dy njerëzit më të mirë të umetit për të qenë të dashurit e tij. Kur një njeri i do ata, kjo do tregonte dashurinë e tij për Allahun dhe të Dërguarin e tij sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem dhe kur një person i urren ata, ai nuk do ishte meritor për dashurinë e Allahut dhe të Dërguarit të Tij sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem.

 

Vlera e saj mbi gratë e tjera

 

Aisheh radijAllahu anha u shqua mbi të gjitha gratë tjera përmes cilësive të cilat e bënë Pejgamberin sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem të thoshte:

Vlera e Aishes mbi gratë tjera, është sikur vlera e theridit mbi llojet e tjera të ushqimeve.”[14]

Kjo vlerë duhet të bazohet në një urdhër hyjnor, i cili e bëri Pejgamberin sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem ta donte atë më tepër se gratë tjera të tij. Siç do të shihet në kapitullin tjetër, Aisheh radijAllahu anha ka qenë e vetmja prej Nënave të Besimtarëve që Xhibrili alejhis selam erdhi me shpallje te Pejgamberi sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem, përderisa ai ishte nën mbulojën e njëjtë me të. Pejgamberi sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem i tha asaj: O Aisheh, Xhibrili është këtu dhe po të jep selam.”[15]

 

Shpifja e madhe

 

Duke e vërejtur pozitën e madhe të Aishes radijAllahu anha në zemrën e Pejgamberit sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem, hipokritët u munduan që përmes saj ta sulmonin atë në nder. Në vitin 5 H, Pejgamberi sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem po kthehej në Medineh prej betejës së Murajsi’-it. Aisheh radijAllahu anha ishte me të, atëherë dymbëdhjetë vjeçare. Nga fundi i udhëtimit, ushtria u ndalën për pushim.

Pak para nisjes së tyre të natës, Aisheh vërejti se qaforja e saj po i mungonte dhe shkoi për ta kërkuar. U kthye dhe gjeti se ushtria ishte nisur. E mbështolli veten në rroba dhe u ul për të pritur që dikush prej njerëzve të kthehej për të. Pas pak, atë e zuri gjumi.

Safuan bin el Mu’tel radijAllahu anhu po ngiste pas ushtrisë, duke u munduar ta zinte atë. Ai e arriti vendin e Aishes në mëngjes, e vërejti figurën e saj të mbyllët dhe e kuptoi se kush ishte. Zbriti nga deveja e tij dhe e priti Aishen që ajo ta ngiste atë, e pastaj eci para saj, duke e udhëhequr devenë, deri sa e arriti ushtrinë, e cila ishte ndalur prapë për pushim afër mbrëmjes.

Kjo ishte një mundësi e artë për kokën e hipokritëve Abdullah bin Ebi Selul dhe përkrahësit e tij, për të shpifur për Aishen, bashkëshortin e saj sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem dhe tërë Umetin, duke e akuzuar atë se kishte bërë zina (amoralitet) me Safuanin.

Kjo e mërziti Pejgamberin sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem dhe myslimanët, për një muaj, deri sa Allahu zbriti dhjetë ajetet që e deklaruan pafajësinë e saj dhe që i kundërshtuan të gjithë ata që u bashkuan në shpifjen ndaj saj.[16] Pejgamberi sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem pastaj i tha asaj: Vërtet, pasha Allahun, Allahu e ka deklaruar pafajësinë tënde!” [17]

 

Xhelozia e Aishes radijAllahu anha

 

Me gjithë dashurinë e madhe që Pejgamberi sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem ia shfaqi Aishes radijAllahu anha, ajo ishte tejet xheloze në të. Disa ngjarje që e demonstrojnë këtë, janë të përmendura në kapitullin e radhës. Është interesant të theksohet, siç e pamë më herët, që xhelozia e saj e arriti edhe Hadixhen radijAllahu anha, e cila vdiq tri vite para martesës së saj. Ajo tha:

“Kurrë nuk kam qenë xheloze në ndonjë grua aq sa kam qenë xheloze në Hadixhen, për shkak të përmendjes së saj të shpeshtë nga Pejgamberi i Allahut sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem.”[18]

Enesi dhe Umm Selemeh radijAllahu anhume, kanë treguar se njëherë Pejgamberi sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem ishte në shtëpinë e Aishes me disa nga shokët e tij, Umm Selemeh ia dërgoi atij një pjatë me ushqim. Kur Aisheh radijAllahu anha e pa atë, e mori një gur me madhësinë e dorës dhe e goditi pjatën, duke e thyer në dy pjesë. Pejgamberi sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem i mblodhi copat e pjatës dhe u tha shokëve të tij:

“Hani! Nëna juaj ishte e pushtuar nga xhelozia. Hani! Nëna juaj ishte e pushtuar nga xhelozia.”

Ata hëngrën. Pejgamberi sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem pastaj e mbajti pjatën e thyer në shtëpinë e Aishes, ndërsa një pjatë të mirë të saj ia dërgoi Umm Selemes, dhe tha:

Një pjatë për pjatën (e dëmtuar) dhe ushqim për ushqimin (e dëmtuar).” [19]

Aisheh radijAllahu anha ka treguar se një natë ajo nuk e gjeti Pejgamberin sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem afër saj. Pastaj, e gjeti duke u falur. I kaloi gishtat e saj nëpër flokët e tij për të parë nëse ai ishte larë (duke dyshuar se ai në mënyrë sekrete mund ta kishte vizituar ndonjërën nga gratë e tjera të tij). Ai (më vonë) i tha:

Shejtani yt vërtet të ka ardhur.” Ajo pyeti: “O i Dërguar i Allahut! A nuk ke ti shejtan?” Ai u përgjigj:Po vërtet, por Allahu më ka ndihmuar kundër tij, kështu që ai e ka pranuar Islamin.”[20]

Aisheh radijAllahu anha ka treguar se një natë Pejgamberi sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem mungoi dhe mendoi se kishte shkuar te ndonjëra nga gratë e tij. Ajo filloi të shikonte për të dhe e gjeti duke u falur, në ruku ose suxhud, duke thënë:

“Subhaneke ue bihamdik, la ilahe il-la ent – I pastër nga të metat je Ti dhe lavdërimi qoftë mbi Ty, nuk ka të adhuruar tjetër me të drejtë përveç Teje.”

Ajo pastaj tha: “T’u bëfshin kurban nëna dhe babai im! Vërtet, ti je i angazhuar në një çështje (adhurim) dhe unë në një çështje tjetër (xhelozi).” [21]

Aisheh radijAllahu anha ka treguar se një natë kur ishte radha e saj me të Dërguarin e Allahut sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem, ai u largua nga shtrati, hoqi rrobën e tij të sipërme, i hoqi këpucët dhe i vendosi afër shputave. Pastaj e zgjati skajin e rrobës së tij të poshtme (izar) dhe u shtri. Priti deri sa mendoi se ajo kishte fjetur, pastaj me qetësi u ngrit dhe e mori rrobën e tij të sipërme, mbathi këpucët, e hapi derën dhe doli jashtë, duke e mbyllur me qetësi. Aisheh shpejt e vuri veshjen e saj, veshi mbulesën e kokës, e mbështolli rreth vetes izarin e saj dhe vrapoi pas tij.

Pejgamberi sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem shkoi deri në El-Beki’, [22] qëndroi për një kohë të gjatë dhe i ngriti duart tri herë. Pastaj u kthye, edhe Aisheh u kthye, ai eci shpejtë dhe ajo eci shpejt, ai vrapoi dhe ajo vrapoi, deri sa të dy i arritën shtëpitë. Ajo u ngut para tij dhe hyri në shtëpi. Sapo u shtri, Profeti sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem hyri dhe thirri: Çfarë ka, o Aish?[23] Po gulçon dhe gjoksi yt po ngrihet dhe po bie?” Ai u përgjigj: “Asgjë, o i Dërguar i Allahut.” Ai tha: “Ose më trego, ose më i Gjithëdijshmi, i Mirinformuari (Allahu), do të më tregojë.” Kështu, ajo tha: “T’u bëfshin kurban nëna dhe babi im, o i Dërguar i Allahut!” dhe i tregoi se çfarë ka ndodhur.  Ai pyeti: “Pra, ti paske qenë gjëja e zezë që e pashë para meje?” Ajo u përgjigj: “Po.” Ai e shtyri atë në gjoks sikur në lojë dhe i tha: “A mendove se Allahu dhe i Dërguari i Tij do ishin të padrejtë ndaj teje (duke ia dhënë kohën tënde ndonjë gruaje tjetër)!?” Ajo tha: “Çfarëdo që fshehin njerëzit, Allahu e di.” Ai tha:

“Po. Vërtet, Xhibrili më erdhi atëherë kur më ke parë mua. Ai më thirri duke mos lejuar ty të dëgjosh dhe unë iu përgjigja atij duke mos të të treguar. Ai nuk do të futej në shtëpinë tënde pasi që i ke hequr rrobat. Mendova se ti kishe fjetur dhe urreva të të zgjoja, duke pasur frikë se do ndiheshe e vetmuar (sikur ta dije që po shkoja). Xhibrili më tha: “Zoti yt po të urdhëron të shkosh tek njerëzit (të vdekurit) e El-Beki’ dhe të kërkosh falje për ta.”

Aisheh radijAllahu anha pyeti: “Çfarë duhet të them për ta, o i Dërguar i Allahut?” Ai sal-lAll-llahu alejhi ue-selem tha:

“Selami qoftë mbi banorët e këtyre varrezave, prej besimtarëve dhe myslimanëve! Allahu i mëshiroftë të parët dhe të fundit nga ne! Edhe ne me vullnetin e Allahut (kur të vijë vendimi i Tij) me ju do të radhitemi.” [24]

 

Beteja e Xhemelit

 

Me tetëmbëdhjetë Dhul Hixheh, të vitit 35 H, Uthmani radijAllahu anhu u vra përmes një komploti nga Abdullah bin Sebe’ dhe armiq tjerë të Islamit. Disa ditë pas kësaj, Aliu radijAllahu anhu u emërua si halifeja i ri. Aliu, Aisheh dhe disa sahabë tjerë, kishin për qëllim zgjidhjen e problemeve që e pasuan vrasjen e Uthmanit radijAllahu anhu. Më e rëndësishmja ishte që t’i gjenin dhe ndëshkonin vrasësit, e ta rikthenin autoritetin e halifes.

Megjithatë, Ibën Sebe’ dhe pasuesit e tij vazhduan me komplotet e tyre dhe patën sukses në tërheqjen e sahabëve në një luftë kundër njëri-tjetrit, me Aishen, Talhan dhe Zubejrin në një anë, dhe Aliun, Amarin dhe shokët tjerë në anën tjetër. Ajo u quajt beteja e Xhemelit (devesë), sepse u përqendrua rreth devesë, e cila e barti ulësen e Aishes.

Beteja zuri vend në mesin e Xhumadel Ahirah të vitit 36 H. Aliu radijAllahu anhu e fitoi betejën, por pas vrasjes së më shumë se dhjetë mijë myslimanëve, duke përfshirë edhe Talhan dhe Zubejrin.

Pas fitimit të betejës, Aliu e trajtoi Aishen me respekt dhe e dërgoi në siguri në shtëpinë e saj. Amar bin Jasiri radijAllahu anhu në fjalimin e tij para luftimit, tha: “Vërtet, ne e dimë se ajo është gruaja e Pejgamberit tonë sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem përherë (në këtë botë dhe botën tjetër).” [25]

Pjesëmarrja e Aishes dhe përkrahësve të saj në atë luftë, u bazua në ixhtihad dhe ishte për kënaqësinë e Allahut. Por, më vonë ata e kuptuan se pozicioni i tyre ishte i gabuar. Aisheh radijAllahu anha u pendua thellësisht për këtë deri në ditët e saj të fundit.

 

Vdekja e saj

 

Aisheh radijAllahu anha transmetoi dije të madhe nga Pejgamberi sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem dhe prej një numri të shokëve të tij, duke përfshirë Ebu Bekrin dhe Umerin, radijAllahu anhume. Transmetimet e saj janë më shumë se dy mijë, treqind prej të cilave janë transmetuar nga Buhariu, Muslimi ose nga të dy. Aisheh radijAllahu anha vdiq në vitin 58 H, në Medineh, u varros në el-Beki’.


[1] Një vajzë nëntë vjeçare mund të jetë ende për disa vite shumë e re për martesë në shumicën e kulturave të sotme. Megjithatë, normat rreth moshës për martesë, kanë qenë shumë ndryshe në kulturat e mëhershme. Ka shumë raste të dokumentuara të vajzave që janë martuar në vitet e tyre të hershme, e që pastaj kanë jetuar jetën më normale të mundur, duke lindur shumë fëmijë të shëndoshë. Kjo është shumë më e mirë sesa veprimi i lirë i amoralitetit në mesin e shumicës së të ashtuquajturave vajza të reja ‘të civilizuara’ të kohës sonë, gjë që ka dërguar në shumë raste në shtatzëni të hershme, fëmijë pa baballarë, sëmundje mjekësore, varësi nga droga, e kështu me radhë.  Madje, në vende me klimë tropikale dhe të nxehtë, është shumë e zakonshme që vajzat të hyjnë në pubertet në mosha shumë të reja, siç ka qenë rasti me Aishen, Allahu qoftë i kënaqur prej saj, siç është e dukshme nga shumë vepra dhe ngjarje që tregohen për të gjatë viteve të saj të rinisë me të Dërguarin e Allahut sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem. Përfundimisht, nuk ka dyshim se Allahu subhanehu ue teala e ka zgjedhur Aishen, Allahu qoftë i kënaqur prej saj, dhe e ka përgatitur atë prej viteve të saj të hershme për të qenë bartëse e denjë e një pjese të madhe të dijes së pejgamberisë.

[2] Transmetuar nga Ebu Davudi. I verifikuar si i saktë nga Shuajb Arnauti në “Sijeru A’lami En-Nubela” 2:228.

[3] Ajo ishte kushërira e Muadh Bin Xhebelit: një nga gratë ensarije e cila ia dha betimin (besën) për bindje Pejgamberit sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem gjatë Bej’atu Riduan. Ajo jetoi deri në kohën e Jezid Bin Muavijes.

[4] Kërkimi i bekimit nga prekja e të Dërguarit të Allahut sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem.

[5] Transmetuar nga Ahmedi. I verifikuar si hasen nga shejh Albani (Adabu Ez-Zifaf 92).

[6] Transmetuar nga Buhariu, Muslimi dhe të tjerë.

[7] Transmetuar nga Ebu Davudi, Nesaiu dhe të tjerë. I saktë nga shejh Albani (Sahih Ebi Davud nr. 4123).

[8] Transmetuar nga Nesaiu, Ibën Maxhe dhe të tjerë. I saktë nga shejh Albani (Sahihul Xhami nr. 7007)

[9] Pjesa për Umerin radijAllahu anhu transmetohet nga Muslimi dhe Nesaiu prej Ebu Hurajras radijAllahu anhu.

[10] Transmetuar nga Buhariu, Muslimi dhe të tjerë.

[11] Në fakt, Hamra do të thotë “e kuqe” dhe humejra do të thotë “e vogla e kuqe” (të dyja në gjininë femërore). Por, arabët e hershëm shpesh herë e aplikonin përshkrimin “i kuq” për gjëra të bardha, duke e ruajtur përshkrimin “e bardhë” për “pastërti” dhe kuptime të përafërta (Lisanul-Arab).

[12] Transmetuar nga Buhariu prej Aishes radijAllahu anha.

[13] Transmetuar nga Buhariu dhe Muslimi.

[14] Transmetuar nga Buhariu, Muslimi dhe të tjerë nga Enesi radijAllahu anhu. Një formulim i ngjashëm është cituar më herët nga hadithi i Ebu Musës.

[15] Transmetuar nga Buhariu, Muslimi dhe të tjerë.

[16] “Me të vërtetë, ata që shpifën, janë një skotë prej jush. Mos e quani atë si të keqe për ju. Përkundrazi, kjo është mirë për ju. Çdonjëri prej tyre do të dënohet për atë që ka bërë, kurse atë që ka shpifur më shumë, e pret një dënim i madh. Kur e dëgjuat këtë përgojim, përse besimtarët dhe besimtaret nuk menduan mirë për njëri-tjetrin dhe të thoshin: “Kjo është shpifje e qartë”?! Pse nuk sollën për këtë katër dëshmitarë? Meqë nuk sollën dëshmitarë, ata janë gënjeshtarë para Allahut. Sikur të mos ishte mirësia e Allahut ndaj jush dhe mëshira e Tij, në këtë botë dhe në tjetrën, me siguri do t’ju godiste dënim i madh për atë që bëtë. Ju përcillnit me gjuhët tuaja dhe flisnit me gojët tuaja diçka, për të cilën nuk kishit dijeni. Ju këtë e merrnit për gjë të lehtë, por para Allahut kjo ishte një shkelje e madhe. Përse kur e dëgjuat përgojimin, nuk thatë: “Nuk ka hije për ne të flasim për këtë. Ti qofsh lavdëruar (o Zot)! Kjo është shpifje e madhe!” Allahu ju paralajmëron, që të mos përsëritni kurrë më diçka të ngjashme, nëse jeni besimtarë. Allahu ju shpjegon shpalljet; se Allahu është i Urtë, i Gjithëdijshëm. Ata që duan të përhapen shpifjet e turpshme (ose imoraliteti) ndër besimtarët, i pret një dënim i dhembshëm në këtë botë dhe në tjetrën; Allahu i di të gjitha e ju nuk i dini. Sikur të mos ishin mirësia dhe mëshira e Allahut ndaj jush, si dhe fakti se Ai është i Butë e Mëshirues (dënimi i Tij do të shpejtonte)!” Surja En-Nur, ajetet 11-20.

[17] Transmetuar nga Buhariu, Muslimi dhe të tjerë nga Aisheja radijAllahu anha.

[18] Transmetuar nga Buhariu, Muslimi dhe të tjerë.

[19] Transmetuar nga Nesaiu, Ibën Maxheh dhe të tjerë. I saktë nga shejh Albani në “Iruaul Galil” nr. 1523.

[20] Transmetuar nga Nesaiu. I saktë nga shejh Albani në “Sahihu Sunen En-Nesai” nr. 3696.

[21] Transmetuar nga Muslimi, Nesaiu dhe të tjerë.

[22] Një varrezë në veri të xhamisë së Pejgamberit sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem, në të cilën janë varrosur shumë sahabë dhe Nëna të Besimtarëve.

[23] Është një nofkë me të cilën Pejgamberi sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem nganjëherë e thërriste Aishen radijAllahu anha.

[24] Transmetuar nga Muslimi, Ahmedi dhe të tjerë.

[25] Transmetuar nga Buhariu dhe Tirmidhiu.

 

 Shkëputur nga libri “Familja muslimane”, i cili së shpejti do dalë në botim in shaa Allah. Kontrolloi: Lulzim Percuku

Sekrete Bashkëshortore

September 26, 2013   ·   By   ·   No Comments   ·   Posted in Media, Video

Ligjëron Lulzim Perçuku (video)

© Copyright 2011 UDHEZIMI | All Rights Reserved.